Tyler Durden
@Tylerf1
127 okur puanı
Ekim 2019 tarihinde katıldı
Ardeşir, sert bir buyrukla Zerdüştlük dışındaki her türlü inancı yasakladı. Tanrılaştırılma onurunu kazanmış olan Part krallarının
heykelleri ve Part tapınakları alçakça yıkılarak altüst edildi. Doğuluların çok tanrıcılığı belirtmek üzere buldukları ad ve Yunan felsefesi için kullandıkları deyim olan Aristo'nun kılıcı kolayca kırıldı. Dogmalarına çok bağlı Musevilerle Hristiyanlarda öç alma ateşleri alevlendi.
İnsanlar tarafından kurulmuş yönetimlerden biri olan soydan geçen monarşi, en gülünç olmakta herhalde ilk sırayı alır. Gerçekten, şöyle bir düşünülürse, babanın ölümüyle henüz kundakta olan bir çocuğa tıpkı basit bir sürüye sahip oluyormuş gibi, bir ulusun iyeliği kalmakta ve bu çocuk öbür insanlarla eşit değil, üstün olmaktadır. Buna ciddi olarak akıl erdirilebilir mi? En yiğit savaşçıların ve en yetenekli yurttaşların, doğal haklarından vazgeçip bu kundaktaki bebeğe yaklaşarak diz çöktüklerini ve ona sarsılmaz bağlılık gösterilerinde bulunduklarını göz önüne getirip şaşmamak olası mıdır?
Ölümlülerin en ucuz ve aşağılığı olan bu
kusurlu varlıklara tanrı diye tapabilir miydi? Cicero, paganizmin saçma düzenleriyle savaşmak için akıl ve belagat silahlarından yararlandı. Lucianus'un taşlaması ise onları tahrip etmek için daha etkili olmuştu. Onun yergi okları büyük başarı kazandı. Dünyaca
tanınmış bir yazar, toplumun en aydın sınıfının gözünde henüz küçük düşmemiş tanrılarla alay etmeyi göze alamazdı.
Bize, en yüce varlığın ve ilk neden'in en işlenmiş kanıtlarını bıraktılar. Ne var ki Zenon'un felsefesinde yapıcı ile yapı arasındaki ayrım iyice ortaya çıkmamış olduğundan, maddenin yaratılışını anlayabilmek onlar için olanaksızdı. Başka bir yandan da Platon'un ve öğretilerinin aydın tanrısı çokça düşünsel idealdi ve duyularla kavranamazdı. Epikürcülerle Akademicilerin
kanıları dini daha az tutuyordu. Birilerinin yetersiz bilimleri onu algılamalarına izin vermiyordu: Tanrı'nın varlığından kuşku duyuyorlar, öbürleri ise olumlu bilgisizlikleri yüzünden onu tümden yadsıyorlardı. Aralarında ayrılıklar doğmuş olmasına karşın Yunan filozofları, halkın hurafelerden başka bir şey olmayan inançlarına hiçbir yeni inanç biçimi eklemiyor ve bu tutumda hepsi anlaşmış bulunuyorlardı.