(...) bilirdim ki kim nereye düşerse düşsün sonra kalkıp evine gider,insan düştüğü yerde, yaralandığı yerde,bittiği yerde değildir, bunların hepsi evdedir...
Her şeye rağmen asıl olan yokluğumdur,her şeye rağmen tuhaf bir şekilde varımdır.Varlığımı beğenmem,yokluğum kâfi gelmez.Varlığım aslında işe yaramaz,yokluğum bir siluetin kayboluşudur.Kendine bir anlam ve varlık yüklemek aslında gerçekte ne zordur.bunu sabit ve gerçek kılmak,o siluet bir an gerçekten “Aaa Hikmet !"dedirtmek ne zordur.Yaşamın ve yaşantıların içinde kaybolmamak ne zordur.
Şimdi sen kalkıp gidiyorsun. Git.
Gözlerin durur mu onlar da gidiyorlar.Gitsinler.
Oysa ben senin gözlerinsiz edemem bilirsin
Oysa Allah bilir bugün iyi uyanmıştık
Sevgiyeydi ilk açılışı gözlerimizin sırf onaydı
Bir kuş konmuş parmaklarıma uzun uzun ötmüştü
.
.
.