Yıllar sonra, plastik cerrahi dalında staja başlayınca, o gün mutfakta Thalia'yla yatılı okul konusunda tartışırken bilmediğim bir şeyi anladım. Dünyanın sizin içinizi görmediğini, derinin ve kemiğin maskelediği umutlarınızı, hayallerinizi ve kederlerinizi zerre kadar umursamadığını. Gerçek işte bu kadar basit, bu kadar saçma ve bu kadar gaddardı. Hastalarım bunu zaten biliyordu. Kim olduklarının, kim olabileceklerinin ya da kim olmaları gerektiğinin, büyük oranda, kemik yapılarının simetrisine, gözlerinin arasındaki mesafeye, çenelerinin uzunluğuna, burunlarının ucunun kalkıklığına, burunla alın arasında ideal bir açıya sahip olup olmadıklarına dayandığını çoktan görmüşlerdi.