İnsanların (tanımadıklarımızın bile) bizi olmak istediğimiz gibi görmesi enerjimizi ikiye katlar.Çünkü çevrenin onayını alma huyumuz nedeniyle zaaflarımıza karşı koyarken işimiz daha kolay olacaktır.
Neden zaman kaybettiğimizi incelersek çoğunlukla yapılacak iş hakkında yaşadığımız kargaşadan kaynaklandığını görürüz.Ertesi gün yapacağım işleri uyumadan önce gözden geçirmezsem tabii ki sabahım "ne yapacaktım" ile geçecektir.Kesinlikle soyut bir hedef koymayalım.Mesela "yarın çalışacağım" değil,hatta "Kant'ın moral felsefesine bakacağım" da değil.Özellikle net ve kesin ifadelerle hedefimiz "yarın Kant'ın Pratik Akıl kitabından şu paragrafı okuyup,okuduğum bölümün özetini çıkaracağım" şeklinde olmalıdır.
Zamanı bir amaç uğruna, tek hedef için kullanmak büyük önem arz eder.Tek bir işin yapılmadığı çalışma dağınık bir çalışmadır.Oradan oraya uçar.Hatta tembellik yapmaktan daha tehlikelidir çünkü en azından tembellik insana kendini kötü hissettirir ama bu dağınık çalışma insanı işten soğutur.