Hayati
@_be_ce
553 okur puanı
Eylül 2020 tarihinde katıldı
Reklam
''...okuduğum kitaplardaki, seyrettiğim filmlerdeki yalnız insanlara özenirdim hep. Yalnızlara. Konuşacak kimsesi olmayanlara. Sonra hayat beni buralara getirdi. Tabii ayaklarımın azımsanamayacak yardımıyla. Ve artık o roman karakterlerinden biri oldum. O kitaplardaki yalnızlığı çok gösterişli bulurdum. Aynı zamanda da korkutucu. Kendime ''bu kadar yalnız kalınabilir mi'' diye sorardım. ''Sosyal hayvan insan dayanabilir mi kimsesizliğe?'' Ama artık biliyorum yalnızlığın korkulacak bir yanı olmadığını... Tabii bunu ruh sağlığı yerinde ve içlerinde tek bir kişilik taşıyanlar için söylemiyorum. Sözüm benim gibi içinde binlerce ruh taşıyanlara. Uzakdoğu efsanelerindeki canavarlar gibi yedi kafalı tek bedenli insanlara. Ben hep kalabalık oldum. Şehrin uzağındaki bir semte giden, günün tek otobüsü kadar kalabalık. Tıkış tıkış! Herkesin üst üste olduğu bir otobüs kadar. Dolayısıyla iyi geldi bana yalnızlık. Kendime yeterince zarar veriyordum. Ve bir de dünyanın verebileceği zararları ortadan kaldırmanın imkanı olmadığına göre, yoklarmış gibi davranarak yalnızlığı seçmek en doğruydu.''
Birkaç yıl önce yeraltı edebiyatına merak salmıştım. Okuduğum dergilerde Hakan Günday yazılarını beğenmem romanlarını da araştırmama sebep oldu. Kinyas ve Kayra kitabı ismiyle ilgimi çekmişti ama bu kitabı alış sebebim izlediğim bir filmde bahsediliyor olması oldu. Okumaya başladığımda yeraltı edebiyatına yabancılığımdan olsa gerek sayfalarda ilerlemekte zorlandım. Bu türde birkaç başka kitap okumuş olmama rağmen ilerleyemiyordum. Daha sonra tekrar okurum diyerek rafa kaldırdım. Bir gün raftan aldım Kinyas ve Kayra'yı. Sayfaları öyle hızla bir de anlayarak okudum ki bir süre sadece Günday romanları okuyacağımı düşündüm.
Kinyas ve Kayra. Birbirine bu kadar benzeyen, birbirine bu kadar zıt, hayatla alıp veremediği hiçbir şey kalmayan, kaybedecek ne çok şeyi olan, kaybedecek hiçbir şeyi olmayan iki adamın dünya üzerinde yaptıkları yolculuklarının yanısıra aslında insanın kendi içinde daha uzun, daha zor, daha dolambaçlı, ya da kişiye göre daha kolay, sakin ve sade bir yolculuk yaptığını anlatıyor.
"Bir insan kendini Napolyon sanıp bundan da mutluluk duyabiliyorsa, onu sözde tedavi edip mutsuz kılmak doğru mu? Sırf çoğunluğun normallik anlayışına ters düşüyor diye birine deli yaftası yapıştırıp onu bir tımarhaneye kilitlemek insanlık dışı değil mi? Neden insanları değiştirmektense insanlara dünyayı değiştirecek gücü vermeyi denemiyorsunuz?
"Ya deliler haklıysa!"
