"İsterdik bir denizanası olmayı" yalayarak her bir şeyi, her bir şeyin biçimini alarak yaşayadurmayi... suyun içinde su gibi olmak isteyişimize, "uymak" isteyişimize kim inanırdı?
Göze görünen bu dikenler, daha inandırıcı değil mi "İçimizden"? Oysa kimse bilemez hiçbir yere sığmamanın sığanamamanın boşluğunu.
