Anne-babalar 《Sanki çocukları uzantılarıymışçasına 》 kendi yapamadıklarını çocuklarında tamamlamak istedikleri bir ebeveynlik modeli benimserler . Oysa her çocuk anne -babasının hayatının devamında değil ,bilakis kendi hayat yolculuğunun henüz başındadır.Nitekim 《Ben okuyamadım, çocuğum okusun , Ben sigara içsem de,çocuğum içmesin,Ben başaramadım, çocuğum başarsın 》empozeleri anne -çocuk iletişimini zedeleyen yegâne duruşların başında gelir.