Marianne buraya ait olmak, sokakta yürürken insanları selamlamak ve gülümsemek nasıl olurdu merak ediyor. Hayatın burada, bu yerde yaşandığını, çok uzaklarda bir yerde sürmediğini hissetmek.
“Biliyor musun, bazen kendi gölgemle yarışıyormuşum gibi hissediyorum” diyor Korogi. “Ne kadar hızlı koşsam da kaçamıyorum. Kimse kendi gölgesinden kaçamaz.”
Cadde bu saatte bile hâlâ çok aydınlık ve gelip geçen insanlarla dolu. Gidecek bir yeri olan insanlar, gidecek bir yeri olmayan insanlar. Amacı olan insanlar, hiçbir amacı olmayan insanlar. Zamanı durdurmak isteyen insanlar, zamanı ileri almak isteyen insanlar.