Tek başına bir insan, doğada başkalarına ihtiyaç duymadan yaşayamaz. Uzak akrabalarımızla paylaşarak, gruplar halinde yaşayarak ve avlanarak, bir araya toplanarak yani ancak işbirliği ile hayatta kalabiliriz. Bu yüzden, çocukken tanıdığımız insanların varlığı bizi güvende ve rahat hissettirir; güvenilir ve tanıdık ortamlarda kalp atışımız ve kan basıncımız düşüktür, stres tepki sistemlerimiz sessizdir.
Öyle bir günden sakının ki, o gün hepiniz Allah'a döndürülüp götürüleceksiniz. Sonra herkese kazandığı amellerin karşılığı verilecek ve onlara asla haksızlık yapılmayacaktır.