Ben galiba bu konudan sıkıldım. Fantastik dünyasında başka konu yok mu acep? Hepsi de aynı tarane: senden güclüsüne karşı savaş, casus ol ve sonda oda ne aşk?? Daha ilk kitap olduğu için bu kadar basit ola bilir belki sonralar düzelecek ama okudukça tahmin ediyorsunuz ne olacak diye.
Bir tek kadın karakterimizin kendini savunmasını, erkelere hadd bildirmesini sevdim : )) Lutherde fena değildi.
Sonu bir tık ilgi çekici geldi. Onun için iinci kitap okunur
Yokluğun İçinden Yükselen Bir İradeEdebiyat
Merhabalar herkese;
Türk edebiyatı klasiklerini bir arkadaşımla birlikte okumaya başladım ve numarasına göre Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları’nın büyük bir titizlikle hazırladığı eserleri okumak bana tarifsiz bir haz veriyor. Her kitapta başka bir dünyanın kapısı aralanıyor, başka bir insanın kalbine dokunuyorum. Gelelim bu esere
Refet, Osmanlı döneminde geçen, yoklukla yoğrulmuş bir hayatın içinden doğan güçlü bir hikâye. Cariye olarak yaşamış bir kadın olan Binnaz’ın, dünyaya getirdiği kızı Refet… Daha 4-5 yaşındayken yetim kalıyor ve hayat onun için çok erken başlıyor. Annesiyle birlikte hayata tutunmaya çalışırken açlık, yoksulluk ve çaresizlik onların peşini hiç bırakmıyor.
Refet, kendini güzel bulmayan bir kız çocuğu… Ama iç dünyasında bambaşka bir ışık taşıyor. Onun hayalleri bulanık değil, aksine keskin ve net. O, bir gün öğretmen olup hem kendisini hem annesini bu yoksulluktan kurtarmak istiyor. Bu hayal zamanla bir hayal olmaktan çıkıp bir hedefe, sonra da bir inada dönüşüyor.
Kitapta beni en çok etkileyen karakterlerden biri de Şule oldu. Önce yetim, sonra hem yetim hem öksüz kalan bu kız çocuğu, hayatın en sert yüzünü en erken görenlerden. Refet, kendi yokluğuna rağmen onu evine alıyor. İki küçük kızın, eksik bir dünyada birbirine tutunması… İşte bu sahneler insanın içini en çok burkan yerler.
Şule’nin dayısına yazdığı o mektup… Son cümlesinde “yüce babam” diye hitap etmesi… O satırları okurken boğazım düğümlendi. Çünkü o cümlede sadece bir teşekkür yoktu; içinde bir minnet, bir özlem ve bir eksiklik vardı. Dayısının, kendi yokluğuna rağmen yıllarca ona destek olması ise insanlığa dair umut veren nadir detaylardan biri.
Anne Binnaz’ın mücadelesi ise başlı başına bir dram. Çamaşıra giderek, geceleri dikiş dikerek hayatta kalmaya çalışıyor. Ama yoksulluk
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Puan vermedi·184 syf.··
Beğendi
·2019 41. kitabı
·521 günde okudu
·Okunma: 29 Eylül 2019 00:00
Tam benlik bir kitap olduğunu düşünerek(kendime jest yaptım, hunime uygun demedim)
Az sonra okuyacağınız paylaşımın
her hakkı mahfuzdur,tamamı #meltemce ‘dir..
Lütfen alıcınızın ayarlarıyla oynamayınız.
#keltskýsoumrak ile konuğum size bugün.
Bahar mevsiminin albenesine uygun, iştah kabartan bir #şarlottatlısı ile kapınızı çalıyorum
Hani, muhteşem kreması ayrı lezzetlerle harmanlanıp üstüste sıralanan, hem görsel hem tam tetematıyla akılçelen.
İşte, #keltşafağı benim için tam olarak öyle.
Yeats zemini aynı olan #pagan geleneğinden süregelen mitleri almış, onları önce ayırmış; unutulmaya yüz tutmuş efsanelerle perili -hayaletli - gulyabanili öykülerle ve halk arasındaki yaygın inanışlarlarla harmanlamış, bunların hepsini biraraya getirip bir de üstüne kendi şiirlerinden serpiştirmiş.
Ohh, suyundan da!
Al sana ultra şahane #alacakaranlık okumaları
Kitapta iki farklı ülke insanının inanış biçemine de yer vermiş.
Biri İrlandalılar…. tek geçerim, delilik üst sınırında bir dünya markası adamlar!
Gül gibi geçinip giderken periler, hayaletler ve cinler ile (tövbe tövbe üç harfliler mi yazsaydım keşke, neyse destur diyeyim bari) imtihan olanlar.
Diğeri İskoçlar… kiltleri ve gaydalarıyla pek bir şirinler.
Huysuzlarmış çok,uyumu yakalayamamışlar iyi saatte olsunlar ile..
Hayır, o bir şey değil ; okurken okurken "acep bunlar gerçekten teşrik-i mesaide bulunmuşlar mıdır?" diye bir kendinizi yokluyorsunuz.
#sürüpsikolojisi ile mi başladı bu inanış?
Öncelikle çok ince bir kitap olduğunu söylemeliyim. Yazarın diğer kitabı Dehşet Apartmanı'nı okumadım. Ama okıynsca varsa buyursun, bir kıyaslama yapsın. Korku hikayesi olarak görülmüş, yazar korku kraliçesi olarak ilan edilmiş.
Bir Türk olarak geçtim, masal niyetine korku hikayelerle büyütülen biri olarak zerre korkmadım.
Ancak kullandığı tema ve İşlediği detaylar elbette normal bir insan için dehşete düşürücü. Ben normal değilim.
Aslında tamamen fobiler, korkular üzerine kurgulanmış diyebiliriz. Küçük bir uyarı: Kapalı alan fobisi olan okumasın. Çünkü hikayedeki tek karakter Abe, mola vermek için girdiği benzin istasyonunun wc bölümünde kilitli kalıyor. Ve olaylar başlıyor.
Güleyim mi kusayım mı bilemediğim o bölümlerde, yaratıcı beynim yazardan çok uç şeyler düşündüm. Mesela o yılanın adamın Cinsel organını ısırması gibi yani wc de işte ne olacaktı?
Çocukken benim de wc fobim vardı, bazen kabuslarım girer. Tabii korkmadım okurken ama şey dedim bu kitabı okuyan herhalde zor wcye gider. Zehirli yılanlar, tarantulalar ooo. Allah'tan fare çıkmadı. Valla kusardım. Örümcek de fobimdi de değil, hadi Bi hamamböceği olsaydı valla korkabilirdim. Acayip tiksiniyorum çünkü.
Şaka bir yana korku duygusunun aslında insan beynini ne kadar etkilediğini bir nevi görebilirsiniz burada. Gözünde büyüyor her şey, kaçıp gitmek ve kaçmak istediğin yerde sığınmak arasında kalmak...
Belki de bunlar sadece beynin oyunuydu
Abe nasıl oradan kurtuldu acep?
Dehşet içinde okuyun
Melisa Kesmez hikayelerini okumak hep iyi gelmiştir bana.Ama bu kitabının içine sinmiş rakı,içki tadı hiç hoşuma gitmedi.Bütün hikayelerin içine sürekli rakı,bira yerleştirmesi beni düşündürdü.Bunu bilerek mi yapmış yoksa hayatının içinde bu kadar yoğun olarak kullanmasından mı acep.
zamanda yolculuk mümkün olsaydı keşke, ben de margosyan’ın koşturduğu sokaklarda dicle kenarında, hançepek’te onunla birlikte dolaşabilseydim.
tekneyle, ekmek hamurunu çırig fırınına taşımasına yardım etseydim geç kalmaz anası da ona kızmazdı. mesela der arsen’den ermenice’yi onunla beraber öğrenmeyi de çok isterdim. vartavar bayramı’nda birbirimizi ıslatıp coşkuyla beraber kutlamayı da.
mıgırdiç margosyan anadolu’ya dair okuduğum en güzel öyküleri yazanlardan biri. bu kitapta 7 tane öykü var. bazıları otobiyografik. hepsi de inanılmaz keyifle okunan kimi yerlerde içinizi cız ettiren harika öyküler. mıgırdiç margosyan’ın dilinin lezzetini ise okumayanlara nasıl anlatırım bilmiyorum. tadına doyamadığınız ne kadar tok olsanız da aynı iştahla yiyeceğiniz çok sevdiğiniz bir yemek gibi.
açılış öyküsü anadili serüvenim , margosyan’ın hagop mintzuri’nin kendine yazdığı övgü mektubuna cevabı niteliğinde ve en uzun öykü. 1950 lerin diyarbakır’ında gündelik yaşamı bu kadar iyi anlatan kaç metin vardır bilmiyorum ama bu bence en delali* en fırfırik*lerinden. ( margosyan’ın annesinin kendine söylediği sevgi sözcükleri. delali: kıymetli, fırfırik: margosyanın tahminince: bulunmaz, kıymetli)
okunmasını gönülden isterim.
son söz margosyan’ın:
“amen inç lav e, payts gardzes noren al pan mı gı bagsi. lav, ayn inç e artyok?”
“ her şey iyi hoş da, yine de eksik olan bir şeyler var galiba. peki, eksik olan acep ne?
