Bunun nedeni, aşırı ve yapısal hastalıkları iyileştirme konusunda duyulan umutsuzluktur. Duyarlı biri için, acıma ve acı çoğunlukla aynı şeydir. Ve sonunda böyle bir acımanın yardıma yeterli olmayacağı anlaşıldığında sağduyu ruhun ortadan kalkmasını ister.
İnsan bazen acı çektiği için değil, acısının içinde bile kendini haklı çıkaracak kirli bir zevk bulduğu için alçalır. Diş ağrısından inleyen biri bile yalnızca ağrıdan inlemez; çevresindekilere kendi sefaletiyle eziyet edebilmenin gizli hazzını da yaşar.