Ah be genç adam! Her şey bir kenara da kendine kanmaktan hiç bıkmadın değil mi? Nasıl da bir efsun sarıyor benliğini o ikna edilme esnasında? Mesele gayet açık, bu defa tamam diyorsun. Kendinden ümidi kesme sen yine de. İnsanın en büyük felaketidir o.
Sevdiğinin yokluğu... Öylesine acı bir duygu ki! Kimsesizliğin, çaresizliğin ayak seslerinden başka hatırını soran yok. Çevrende onun dışında sevdiğin ve seni seven farklı birileri olsa bile. Garipsin, ıssızsın, çaresizsin... Tıpkı benim gibi!
Ah Efsun Abla! Ah! Rıhtımda bir başıma otururken ve ölmeyi düşünürken gördüğüm belli belirsiz bir rüyasın, sayıkladığım bir şiirsin, uydurduğum bir aşksın, kapıldığım bir büyüsün.