Bir adam yaratmaya kalkıştım. Ona bir surat ve kader bulmak… Nerede bulayım? Kendimi buldum. Suratsız ve kadersiz adam şahlandı. Zincirini kırdı. Elimden kaçtı. Ben insanım. Beni arkamdan vurdu. Suratsız ve kadersiz adam benim suratımı takındı. Kalıbımı giyindi. Kaderimin içinde yattı. Benim de kaderim buymuş.
Ama durmadın, gittin. Hiçbir zaman balık olamayacağını biliyor muydun? Isık-Göl'e kadar yüzemeyeceğini, orada beyaz gemiyi göremeyeceğini, ona, "Merhaba beyaz gemi, ben geldim! ' diyemeyeceğini düşünmedin mi küçük çocuk?
Tiren olan bitenden habersiz hasret kavuşturmaya gidiyordu. Bir acı düdük, sanki bir feryat tipinin içinde uzadıkça uzadı. Sadullah toparlandı, Şefika'nın yanına vardı. Yanağını yanağına dayadı, "Kadersizim" diye ağladı. Yanak soğumuş, gözler yumulmuştu.