Karanlık Madde | Dark Matter – Blake Crouch
Bir gece eve dönerken her şey değişiyor…
Arkandan gelen adımlar, bir silah sesi ve gözlerini karanlık bir kutunun içinde açman… İşte o anda hayatının sonsuz “ya olsaydı” versiyonlarıyla yüzleşiyorsun.
Başka bir Jason: Nobel ödüllü dahi fizikçi.
Başka bir Jason: Ailesiz, özgür ve yalnız.
Başka bir Jason: Tamamen yabancı… hatta tehlikeli.
Yazar Blake Crouch, multiverse kavramını öyle ustaca harmanlıyor ki; hem nefes kesen bir gerilim romanı okuyorsun hem de derin bir varoluşsal korkuyla boğuşuyorsun.
Ve sana “Hangi hayatı seçerdin?” diye sormuyor.
Her kapıyı açtığında kendinden bir parça kaybediyorsun.
Ailen, sevdiğin kişi ve o sıradan mutluluk ise seni gerçekliğe bağlayan son ip. O ip koparsa kutuda sonsuza dek kaybolursun.
“Başka bir hayatım olsaydı daha mutlu olurdum” diye kurduğumuz o büyük yalanı paramparça ediyor. Çünkü mutluluk, başka bir versiyonda değil… seçtiğin hayatla barışmakta gizli.
Okuduktan sonra bir süre aynaya bakıp “Ben gerçekten kimim?” diye düşündürüyor.
Şimdi sıra sende!
Karanlık Madde’yi okuduktan sonra en çok hangi “ya olsaydı” hayalinizi sorguladınız?
Yorumlarda paylaşın, çok merak ediyorum!
Yeraltı Adamı’nın trajedisi, her şeyin farkında olmasıdır. Sıradan ve "saf" bir insan, önünde bir hedef gördüğünde ya da bir haksızlığa uğradığında, o anki duygunun veya amacın körlüğüyle eyleme geçebilir; çünkü sorgulamaz. Ancak Yeraltı Adamı gibi "aşırı bilinçli" bir modern insan için eyleme geçmek imkânsızdır. O, "Zeki insanlar asla bir baltaya sap olamaz, olanlar yalnız aptallardır" derken bu acı gerçeği itiraf eder.
Bir adım atmaya kalktığında, bilinci ona o adımın altındaki yüzlerce yapay nedeni, doğuracağı saçmalıkları ve kendi samiyetsizliğini fısıldar. Birini sevmek, birinden nefret etmek ya da sırf boş durmamak için bir şeye başlamak bile onun için "bilinçli bir kandırmaca" haline gelir. Bu aşırı farkındalık, karakteri eylemsizliğe (atalete) mahkûm eder. O, kendi bilincinin duvarları arasında sıkışmış, kendi kendini yiyip bitiren bir "düşünce makinesi"dir.
Modern dünya ve pozitivist bilim, insanın önüne aşamayacağı kurallar koyar. Doğa kanunları, matematiksel kesinlikler ve toplumsal faydacılık insana der ki: "Aman efendim, bu iki kere ikinin dört ettiği gibi açıktır. Tabiatı olduğu gibi, bütün sonuçlarıyla kabul etmek zorundasınız. Duvar, duvardır." İşte Dostoyevski’nin dehası tam bu noktada parlar. Yeraltı Adamı, o rasyonel duvara çarptığında boyun eğmeyi reddeder. "İş cetvelle aritmetiğe dayanınca, iki kere iki yalnızca dört ediyorsa, iradenin lafı mı kalır!" diye haykırır. İnsanı insan yapan şey, onun mantıklı kararlar alması değil; bazen tamamen kendi zararına, tamamen aptalca ve mantıksız olsa bile sırf "kendi özgür iradesini kanıtlamak için" hareket edebilmesidir. İnsan, sınırları önceden çizilmiş kusursuz bir refah sarayında bir cıvata gibi yaşamaktansa, sırf o monotonluğu kırmak ve "ben buradayım" diyebilmek için "bazen bir şey devirip kırmanın o
“Sevgiyle çıkarın gölgesinde solan bir ömür..”
Hüseyin Rahmi Gürpınar ~ Hazan Bülbülü 9/10
Kalemini çok sevdiğim ve okumalarına doyamadığım yazarlardan biri Hüseyin Rahmi… İşte şimdi de Hazan Bülbülü.. Güçlü gözlem yeteneği, akıcı anlatımı ve karakterleri yaşatış biçimiyle yine insanı hikâyenin içine çekiyor. İnsan ilişkilerini, kırgınlıkları ve duyguların zamanla nasıl değiştiğini sade ama etkileyici bir dille anlatıyor…
Olayların içine yalnızca aşkı ya da hüznü değil; dönemin insan yapısını, toplum baskısını ve insanların çıkarları uğruna nasıl değişebildiğini de ustalıkla yerleştiriyor…
Okurken bazı karakterlere kızıyor, bazılarına üzülüyor; ama en çok da Hüseyin Rahmi’nin insan ruhunu ne kadar gerçekçi yansıttığını hissediyorsunuz…
Tiyatro formunda yazılması hikâyeyi daha doğrudan ve canlı kılıyor. Sahne hissiyle ilerleyen anlatım, duyguları daha keskin hissettiriyor.. Deyimler ve günlük dil kullanımı da metne ayrı bir sıcaklık katıyor…
Ailesiz büyüyen bir genç kızın, kendi iradesi dışında bir hayata sürüklenmesi… Sevdiği biri varken istemediği bir evliliğe zorlanması ve sonrasında yaşanan kırılmalar… Ben en çok Şahende’ye üzüldüm…
"Ömür denilen şey; sürekli değişimden ibaret.” (4)
“Ah insanlar, insanlar! Siz ne zaman lafla hakikati saklamaya, değiştirmeye uğraşmak zaafından, garabetinden kurtulacaksınız?” (103)
“İnsanın mayası zaafla, korkaklıkla yorulmuştur.” (135)
Kalp yanılır, toplum büyütür… Hüseyin Rahmi yine insanı, insanla anlatıyor ..
.
.
.
Puan vermedi·168 syf.··
Beğendi
·2026 4. kitabı
·30 günde okudu
·Okunma: 11 Mayıs 2026 00:29
İlk başta okurken çok fazla betimleme olduğu için biraz yavaş ilerliyordu. Ama küçük bir çocuğun ailesiz kalışı ve tek umudunun dedesi olması bu hikayede en çok üzüldüğüm şeydi. Dedesi çocuğu masallarla kandırıyor ve bir sürü hikaye anlatıyor çocuk da mutlu oluyordu. Ama bir bu hikayelerin ve hayallerin asılsız gerçeği ile yüzleşti. Sonu böyle olmalı mıydı bilmiyorum ama gerçekten çocuğa çok üzüldüm. Hikayede bir ismi bile geçmiyordu. Ve sonu da gerçekten isimsizliği kadar yalnızdı. En üzüldüğüm şey tek umudu olan dedesinin onun umutlarını da yıkan kişi olmasıydı. Derin duygu düşünceler barındıran güzel bir eser.
Zarif bir okur 
Beyaz Gemi 
Cengiz Aytmatov
Zarif bir okur Beyaz Gemi Cengiz Aytmatov
AteşEdebiyat & Roman
Ateş romanında Buket Uzuner, Defne KAMAN'ın son kayboluşunun ardından yıprandığının ve Güneydoğu'da kendine yeni bir hayat kurduğunu anlatmaya koyulur. Burada Defne'nin doktor arkadaşıyla beraber çocuklar için yaptıkları güzelliklerle hayatı bambaşka bir yöne evrilir. Kamanlardan yadigar Ateş kitabını son kaman olarak devam ettiren Defne bu seferki kayboluşunda da ardında bu kitabı bırakır. Umay nine ve Komiser Ümit müze müdürü ve diğerleri Defne'yi bulmak için kendilerini paralarlar. Semahat başlarda doktor hanımı kıskanır. Sonra iyi arkadaş olurlar ve hatta Semahat Defne- doktor hanımla burada yaşamaya karar verir. Defne gazeteciliğe kendi deneyimle kendi kanalı aracalığıyla devam eder bir yandan. Defne için gazetecilik alanında bir ödül verilir. Ama Defne kaybolmuş ortalıkta yoktur. Defne'nin kaybolduğunu haber etmezler başta ve müzede ödül töreni düzenlenir. Bu hengamede yaşlı Umay nine daha fazla sterese dayanamaz fenalaşır. Hastaneye kaldırılır ve torunu refakat eder. Umay ninenin kızı eşi tarafından terk edilir. Oğlunu da yanına alan damat sırra kadem basar. Defne'nin kız kardeşi bitik haldedir. Defne savaşta ailesiz kalan küçük bir kızı evlat edinir ve bir doktor ile evlenir kızı korumak için. Defne bu sefer ki kayboluşunda da evlat edindiği küçük kızla birlikte kaybolur.
Buket Uzuner bu seride genelde tabiat tahribatına dikkati çekmektedir. İnsanların doğaya bu şekilde vahşice yaklaşmaları esasında insan nesli için çıkmaza sürüklenme olduğunun altı çizilmektedir. Buket UZUNER bu dörtlemeyle Anadolu'nun zenginliklerinin, derin kültür ögelerinin eski inanışlarının uzun süren etkisine de dikkat çekmektedir. Anadolu'da yaşamış kadim uygarlıkların arkeolojik izlerinin etkisiyle bizi bir Anadolu seyahatine çıkarıyor. Uygarlıkların çağımıza yansıyan derin ışığıyla
Bu kitap... beni bayağı bir sarstı, hala üzerine düşünüyorum ama yazmadan da duramadım. (İncelemem ucundan azıcık spoiler içeriyor, uyarıyorum…)
Hikaye aslında tek cümleyle özetlenebilir: Yoksul bir delikanlı (Gu) tefeciler tarafından sokakta dövülerek öldürülüyor, sevgilisi (Dam) onun cesedini eve taşıyor ve… işte burada uyarmam gerek. Kitabı en iyi açıklayan cümle bence şu: "Eğer sen benden önce ölürsen, seni yerim. Sensiz yaşayabilmemin tek yolu bu."
Evet, doğru okudun. Bu bir kanibalizm romanı. Ama garip bir şekilde, çok şiirsel, çok minimalist, çok acılı bir kitap. Hatta şiirsel olduğu için daha rahatsız edici diyebilirim. (Kanibalizmi nasıl şiirsel görebilirsin demeyin, okuyana kadar ben de bunu düşünmemiştim...)
Roman iki sesle ilerliyor: Dam'ın yaşayan sesi ve Gu'nun ölümünden sonra "öteki taraftan" konuşan sesi. Sayfaların köşesinde minik geometrik simgeler var (○ ve ●), hangisinin konuştuğunu bunlardan anlıyorsun. Bu detay bile bende "ne kadar düşünülmüş bir kitap ya" hissi yarattı.
Karakterler de çok etkileyici. Dam ve Gu, ilkokul birinci sınıftan beri aynı sınıftalar. İkisi de bir nevi ailesiz büyümüş, ikisi de Kore'nin en alt tabakasından. Gu'nun ailesi onu kefil yaparak ortadan kayboluyor; çocuk kendine ait olmayan bir borçla büyüyor, fabrikalardan tefecilere sürükleniyor. Yani aslında onu öldüren tefeciler değil, sistemin kendisi.
Burada şunu söylemem gerek: Açlık ilk bakışta bir "ölüm sonrası şok romanı" gibi gelse de aslında garip bir şekilde bir aşk romanı. Yas romanı, sınıf romanı, hatta bir varoluş romanı… ama hepsinin merkezinde bir aşk var. Dam ve Gu'nun ilişkisi o klişe romantik aşk değil; iki yapayalnız çocuğun birbirini "var etme" çabası. Dam'ın yeme arzusu da oradan geliyor. Onu kaybetmemek, içinde tutmak, yokluğa direnmek. Bu sistemde
