Aişe Sümeyye Dal
@aisesumeyye
Arada bir okuyor. Her okuduğu hakkında konuşmuyor.
Şu anda okuduğu kitaplar
Yas Çok Katmanlı OlgunlaşmaPsikoloji
Bu kitabı okurken, bir romanla değil; yazarın babasıyla vedalaşırken tuttuğu içsel bir günlüğe tanıklık ediyormuşum hissi oluştu. Kayıp yaşamış olanlar için, adını koymaktan kaçındığımız duyguları görünür kılan bu kitap, zaman zaman kaçma isteği uyandıracak kadar yakınıma geldi. Kayıp yaşamamışlara çağrı olsun.
Anneyle kurulan bağ daha baştan verili. Doğumla gelen bağ zamanla güçleniyor ya da yerini başka duygulara bırakabiliyor elbette ama baba öyle değil. Babayla olan bağ ise zamanla oluşuyor, değişiyor, dönüşüyor yapılanıyor bazen de kırılıyor. Babalar genelde çocuklarına güçlü poz veriyor; bu kitapta da korkabilen, yorulan ve bunu çocuklarından saklamaya çalışan bir baba var. “Korkacak bir şey yok” en çok burada durdum. Durdum çünkü, aa ne tesadüf Bu cümle güçlü olmaktan çok güçlü görünmenin sesi gibiydi. Farklı bir ülkede büyümüş yazarın babasıyla benim babam aynı yerden konuşuyordu. Yasın dilinin başka coğrafyalarda kültürlerde de dilinin aynı olması duygularımızın ortaklığının aynasıydı. Sabır kitabı okudum sanki. Bu kitapla karanlığın sesini kucağımıza koyanlara sitemle yazıyorum.
Babası bir bahçıvan. Aslında bütün babalar gibi. Bahçeye gösterdiği sabır, acele etmemesi, toprağı beklemesi aslında hayata bakışıyla da ilgiliydi. Buraya sakladığı öğreti ölümünden sonra tüm deneyimin uçup gitmesi gibi görünse de biçim değiştiriyordu… Öğreti gidiyor mu gerçekten yoksa içimizde bir tohuma mı dönüşüyor? Yaşımız kaç olursa olsun bir baba öldüğünde çocukluğumuza dair bizim bile bilmediğimiz tüm detayları hatırlayan kişiler de toprağa dönüşüyor. Babasının bahçesi bir anda hayatın işleyişini anlatan metafora dönüşüyordu. Ölüm korkutucu bir son değil, yenilenmenin içindeki bir parça gibiydi. Karanlıkta zaman farklı akıyor. Karanlık bizim için bir bilinmezlikse zaman
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
OKUMAYIN
Yani inanılmaz toplama kampı gibi kitap. yok çekim yasası yok kalpten dileyin 777 furyasıyla aynı saçmalıkların olduğu lise öğrencilerini gaza getirme kitabı diyebilirim. 50 sayfa okudum devam ediyorum bi arkadaşımın hatırına. umarım incelememi değiştiririm.
Montaigne lise yıllarımda okumuştum sonra üniversitede okuduğum bu kitap bana ufuk açmıştı. tam zamanında okumuşum sanırım. istanbulda diğer kitaplığımda, belki yeniden elime alsam aynı keyfi vermeyecek.
Ev romanıyla tanıştığım bir yazar. Ancak kitabı yarıda bıraktım. Bana göre cümleleri fazlasıyla zorlama ve yapaydı. Yazarı herkes çok övdüğü için almıştım ama diğer kitaplarını okumak da istemem. Hikâye içine çekmiyor, merak uyandırmıyor; aynı ifadeler sürekli tekrar ediliyor. İnsanlar neden bu kadar beğeniyor anlayamadım. Belki de daha çok ‘beyaz Türk’ gibi bir kesime hitap ettiği için ilgi görmüştür. Ben bu zorlama üsluptan sıkıldım ve bırakmak zorunda kaldım. Bana ergen bir kız romanı gibi geldi; belki de sevenleri gerçekten o yaş grubudur. :) 
Nermin Yıldırım
Nermin Yıldırım
İncecik bir kitabın çizilmedik yeri kalmadı. Bir kadın tanımı var ki; üzerinde uzun uzun düşündüm. Friedrich nietzsche'nin bol bol kendini övdüğü bir kitap gibi görünüyor ama bence kendini yeriyordu. Sade ve anlaşılır olduğunu düşünüyorum. Muhteşem tanımlamalar var..
