a
@algol
38 okur puanı
Nisan 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Her sen yazdığımda kalemim titriyor ve St. Elmo'nun ateşi gibi çırpınıyor; benimle birliktesin, ama benimle birlikte olan sen, bugün Amerika'da olan değil, buradan ayrılan değil, senin daha derin ve hiç değişmeyen bir biçimin: Bir sevgili ve asla ölmeyecek. Ruhuna hitap ediyorum, çünkü bu mektup tamamlandığında ruhum bedenimden ayrılacak ve seninle birlikte olacak. Tıpkı kozasından çıkıp, kanat çırpmaya. başlayan bir pervane gibi; bu mektubu okurken gözüne çarpacağını umut ediyorum: Ruhum daha uzaklara uçabilmek için kendisini okuyor olacak. Beyaz bir pervane, ölüm döşeğinde yatan bedenin ağzından çıkan bir hayalet. Hastalığa karşı verdiğim bu mücadele, bu günlerin karamsarlığı, kendimden tiksinişim, bocalayışım ve bütün bu abuk sabuk sayıklamalarım; hepsi bu başkalaşımın, kendimi bu ölü kabuktan kurtarma çabainın birer parçası. (Houdbay'la ilgili bölüme ek: Vercueil, sarhoş ve kötü bir durumda döndü, anahtarları buldu, beni eve götürdü; işin doğrusunu söylemek gerekirse, belki de onu köpek geri getirdi.)
İşte ilk itirafım. Bu halimle, bu çirkin halimle ölmek istemiyorum. Bu halimden kurtulmak istiyorum. Nasıl kurtulacağım? Yapmak istemediğim şeyi yaparak. Atmam gereken ilk adımın ne olduğunu bi liyorum. İşe, sevilemeyecek olanı sevmekle başlamalıyım. Örneğin, bu çocuğu sevmeliyim. Zeki, neşeli Bheki'yi değil, bu çocuğu. O bu nedenle burada. O kurtuluşumun bir parçası. Onu sevmeliyim. Ama onu sevmiyorum. Onu sevmediğim gibi, kendime rağmen sevebilecek
kadar sevmek de istemiyorum.
Puan vermedi·112 syf.·
Beğendi
·36 günde okudu
·Okunma: 22 Eylül 2024 17:12
·2024 39. kitabı
Oraya tekrar gitmek istedim. Çok istedim. Leyla’nın inanılmayacak
kadar sıcak vücudunu duymak, gözlerini görmek istedim. Sadece bana öyle baktığından emin olsaydım giderdim. Bir de kahvecinin hep öyle olur demeleri olmasaydı. Kahveciye inat, o köyün bütün erkeklerine inat gitmedim. Ama iki şey aklımda takıldı kaldı. Yolda dönüp baktığımda gerçekten Leyla pencerede miydi ve o hülyalı bakışlarla yalnız bana mı bakmıştı? Sonra, kalbimin üstündeki yumrukla yaşamaya alıştım.
