Yoksa dönmeyecek mi yüzünü bana güneş
O eflâtun şarkılar çalacak mı yeniden
Meğer dil en belalı gecesiymiş ömrümün
Ne kadar da güçsüzmüş bir sultan kölesinden
Ah, o özel anları öldüren kelimeler
Atabilseydim sizi lügatimden, atardım
Köleyi sultan kılıp evrenin son tahtına
Kendimi köle gibi kervanlara satardım
Bağışla beni rüyam, çölümdeki son deniz
Bağışla allı turnam, dağ başındaki duman
Masum bir dalgınlığın infilâkıyla şimdi
Gel de gör; yıkılıyor üzerime asuman
Allı turnam ne gezersin havada
Allı turnam ne gezersin havada
Kanadım kırıldı kaldım burada
Gülüm gülüm, kırıldı kolum,
Tutmuyor elim, turnalar hey
Beyaz turnam, allı sevdam, seyir defterim, dibâcem;
Med ve cezir arasında sıkıştım beni yüreğine çek!
Senden alsın renklerini gündüzüm-gecem
Unutma ki aşkın yaraladığı bu kurt,er-geç sana gelecek
Zaten bulutlar misâli sana doğru akıyor her düşüncem.
Allı Turnam, ne gezersin havadaAlıntı
Gökten, durmadan o kadar çok turna sağılıyordu ki ovaya, ova turna sürüleriyle doluyordu. Gün ışığı altında Süphan dağı billurdandı. Uzun boyunlu, uzun kanatlı, uzun bacaklı kuşların bacaklarının üstlerinden sarkan kırmızı, yeşil, mavi, sarı telleri şırlayan gün ışığında renk renk kıvılcımlanıyor, ovaya çökmüş, yoğun ışık altında yalp yalp ediyordu.
Allı Turnam Bizim Ele Varırsan...
Burada geçen el, yabancı anlamına gelen "el" değil. Organımız olan "el" de değil. Bu el, yine kapalı e ile söylenen ve günümüzde "il" olarak kullanılan sözcük. Kapalı e (è), “e ve i arası” bir ses olarak telaffuz edilir.
İsmet Zeki Eyüboğlu, il/el sözcüğünü "doğuş, oluş, ortaya çıkış, görünüş; yurt, konak, yer; barış, anlaşma; başlangıç, bağlama, bitiştirme, değme, dokunma, dikme, tutma" gibi değişik eylemler bildiren sözcüklerin kökeni olarak açıklar. "Elti" sözünün kökenini de yine bu sözcüğe bağlar.
yüreğim
yıldızlı karanlıkta
ekmeksiz ışıksız bozkır ırmağı
akıyor dağdan dağa
ve diyor ki bizim türkü
"allı turnam ne dönersin havada"
