Kişi, hayatındaki en önemli kişinin kendisi, en önemli tanıklığın da kendi tanıklığı olduğunu fark edemezse hiçbir zaman hayatla ilişkisini doğru kuramaz.
Bu ülkede içindeki çocuk utanca boğulmuş ve bunalmış o kadar insan var ki! Ben onlara “yetişkin çocuklar” diyorum. İçi çocuk ama bedenen yetişkin… Bunlar kötü insanlar değiller ama her türlü kötülüğü de yapabilirler.
Kitap malesef geneli itibarı ile zor ilerliyor. Benim gibi Türk Edebiyatı klasiklerini seven birisi iseniz daha zor ilerliyor. Son elli sayfası ise gerçekten mesajı ve kurgusu itibarı ile bir süreklenme içine çekiyor. Kitabın mesajı güzel ve anlamlı olmasına rağmen okuyucuyu yoran bir tarzı var. Bilmiyorum belki de dünya klasikleri okumak bana göre değildir. Nitekim kitabın diğer okuyucularının verdiği puan ile benim verdiğim puan arasında büyük bir fark olduğu da görülüyor. Umarım okursanız okuduğunuza değdini hissedersiniz. Ben hissedemedim.