"Çoğu zaman mesele Tanrı'nın ne olduğu değil bizim onda ne gördüğümüzdür. Sevgi dolu olanlar merhameti görür , zalim olanlar şiddeti. Zeki olanlar aklı görür,aptal olanlar kör inancı; âlimler bilimi görür,cahiller mucizeyi."
"Ve aslan kuzuya aşık olur" diye mırıldandı. Bu sözü duyunca irkilerek gözlerimi ondan kaçırdım. "Ne aptal bir kuzuymus," dedim içimi çekerek. "Ne hasta ye mazoşist bir aslanmış."
Çare bulamayan aptal kafalar,
Hemen ölümü düşünmeye başlarlar.
Yaşasın cesareti elden bırakmayanlar!
İyice şeytanlaştın sen de artık.
Daha tatsız bir şey olamaz dünyada
Umutsuzluğa düşmüş bir şeytandan başka.
İnsanlar onun deli olduğuna inanıyorlardı, o ise insanların aptal olduğunu düşünüyordu...
Özgüven, ilim ehline muhakkak lazımdır. İlim pısırık insanların işi değildir. Bu açıdan ilim öğrenenlere özgüvenlerini kırıcı her ortamdan uzak durmalarını tavsiye ederim. Fakat aptal özgüveni denilen bir şey
de var. Bilmediğin, başaramayacağın bir konuda özgüven sergilemek kendini tahlil edememekten kaynaklanır. Kendisini pek çok önemli konuda tahlil edemeyen birisi nasıl başka insanları ve dünyayı isabetli
tahlil edebilsin? Cahilin cesareti özgüven değildir.
İnsanların hâlâ sözcüklere bu kadar önem vermeleri çok tuhaf! Sözgelimi, birini dövmesen de bir aptal olduğunu söylesen üzülür. Ama çok akıllısın deyip parasını vermesen bile sevinir...
