Elif Toptaş
@arbor_vitae
Yaşam çekilmez olmuştu benim için. Yalnızlığın, işsiz güçsüzlüğün beslediği hüzünlü bir dalgınlığa kaptırmıştım kendimi. İçimdeki aşk yalnızlığım yüzünden daha da alevleniyor, her saat daha da dayanılmaz oluyordu. Kitap okumak, şiir yazmak isteğim de yok olmuştu. Ruhsal yönden çökmüştüm. Aklımı yitireceğimden veya kendimi serseriliğe bırakacağımdan korkuyordum.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
sevmek kimi zaman rezilce korkuludur
insan bir akşam üstü ansızın yorulur
tutsak ustura ağzında yaşamaktan
kimi zaman ellerini kırar tutkusu
birkaç hayat çıkarır yaşamasından
hangi kapıyı çalsa kimi zaman arkasında yalnızlığın hınzır uğultusu
“Kim bilir, altı ay, belki bir yıl daha birlikte olabiliriz. Ama sonunda ayrılmak zorunda kalacağımız belli. Ne kadar yalnız kalacağımızın farkında mısın?”
korkunun bıraktığı yerdeki kız
yasaklarını mı aşamıyor
bir başkası olmak mı isteği
yoksa kendine mi ulaşamıyor
yok mu bir yürekten seveni