Susuyorsam
Unuttuğumdan değil
Sevdiğimden susuyorum
Özlediğimden en çok
Kandığımdan değil
Yandığımdan susuyorum
Sana susuyorum yalnız
Bak yine susadım
Susuyorum
Sustum
"İnsan, en azından kedilerden ibret almalı. Her yere, her şeye burunlarını sokarlar mübarek hayvanlar. Bizimkiler de sözümona insan! Ama yok, ne gezer! Yaşamasını bilmiyor bu millet! Akşam oldu mu, tavuklar gibi erkenden yatsınlar. Tek satır bir şey okumasınlar. Tek bir şey düşünüp de kafalarını yormasınlar!..."
Şefkat artık burada bitmeliydi, toprak onu almalı ve saklamalıydı. Ne güzel bir istirahattı bu! Duyacağı tek ses ot saplarını ezen kuşların hafif ayakları olacaktı. Başının üstünde kimse yürümeyecek, rahatsız edilmeden yıllarca evinde kalacaktı. Bu günlük güneşlik bir ölüm, kırların dinginliğinde sonsuz bir uykuydu.