Ayça Şahin
@ayca_sahin
Şu anda okuduğu kitaplar
Reklam
ah Leksey üzümlü kekim seni seviyorumDuygu ve Düşünce
spoiler olabilir.
Kitabı çok önceden hızlı bir şekilde 2-3 günde bitirmeye yaklaşırken aşırı akıcı olması sebebiyle bitirmeye kıyamayıp yaklaşık bi 50 sayfa bırakmıştım. Kaldığım yerden aylar sonra devam etmeme rağmen çocukluğunu bu kadar net bi şekilde hatırlayan Maksim Gorki etkisi olacak ki ben de unutmamışım yaşadığı acıları.İçimi tekrar tekrar burkup sessiz sessiz ağlatan bir kitap oldu. O büyük kayıplar karşısında çocukluğun vermiş olduğu istemsiz kayıtsızlık o kadar güzel yansıtılmış ki..Bir insanın bu kadar yoğun ve zıt karakterlerle büyütülmesi çocukluğunu yaşayamaması da gerçekten psikolojisi için çok zor olmalı. Erkenden büyüyen bir çocuktu Leksey kitapta. Bir tarafta kötü bir tanrısı olduğunu söylediği dedesi bir tarafta iyi bir tanrının varlığını düşündüren yumuşacık kalpli nenesi tarafından büyütülmüştü.Sevgisizlik , kıskançlık ,şiddet, fedakarlık , nankörlük , bencillik , bağlılık , yük olma duygusu , tükenmişlik , bunalmışlık ve sığdıramayacağım birçok duyguları durumları o kadar derinden hissettim ki. Beni en çok annesine içini açamaması yaraladı; o küçük ama bir o kadar büyük kalbiyle gitme diyememesi , ben sana bakarım diyememesi..Zaten bir beklentisi olmayan Aleksey’in sevgi dışında bir beklentisi varmışçasına annesinin bıkkınlığı tam anlamıyla yüreğimi dağladı.Dedesinin , Alekseyin annesinin ölümünden sadece birkaç gün sonra küçücük çocuğa söylediği sözler de üstüne tüy dikti. “Ee Leksey, madalyon değilsin ki seni boynumda taşıyayım..Var git insanların arasına karış…” O da insanların arasına karıştığını söylüyor ki bi sonraki kitabında da hayata karışmış Aleksey’i okuyacağımı umuyorum. Hı son olarak insan bi silkeniyor bu acılar karşısında. Ne hayatlar var ben neye bu kadar üzülüyorum neyi bu kadar dramatize ediyorum diye. 
Çocukluğum 
Maksim Gorki
Çocukluğum Maksim Gorki
ALINTILARIM-PART-1 Okumak, Yazmak ve Yaşamak Üzerine Arthur SchopenhauerFelsefe-Düşünce
sf9:
İnsan tüm diğer canlılar gibi doğduğunda o kadar bir ve bütün o kadar derli toplu haldedir ki o bütünün içinde hiç bir şey aynlık gayrılık taşımaz. Bu birlik ve bütünlüktür bir bakıma onu o çaresiz halinde yaşatan. Ne zaman ki o büTünün içinden kendisini çıkarır ve ona 'ben' der. kendisiyle geri kalan her şey arasında ilk yarık açılmış olur. Ve 'ben' dediği şeyi terbiye ederek tekrar o bütünle uyumlu hale getirinceye ve uyumla onun içindeki yerini alıncaya kadar bir daha kapanmaz. Kapanmadığı sürece "ben" dediği şey de tehlikededir ve 'ben' diyerek yöneldiği her şey ondan bir parçayı kendine çeker, tutsak eder ve böylece dağılma başlamış olur.
sf10:
"Canlılarda ahenk (uyum, bütünlük) bozulduğunda tabiatta da bir dağılma baş gösterir ve acı izafiyet) ortaya çıkar." ... "Sonra ahenk yeniden kurulup tabiata dönüldüğünde (tabiat eski yerine avdet ettiğinde) haz (sıhhat) dediğimiz şey meydana gelir." (Platon, Philebos, 31 d-e).
sf11-12(dağılmış insan için söylediğini anladığım o sözler):
Tek derdi konuşmaktır. İster ki hep kendisi konuşsun ve kendisinden konuşulsun....
Boş sözler özünü dağıtır, özsüzlüğü sözünü boşaltır. Dağıldıkça keyfileşir. keyfileştikçe zorbalaşır.
sf13:
"insan birine kendini kul köle ederken onunla daha üstün bir bilgiye, daha üstün bir erdeme ulaşacağına inanıyorsa eğer, bunda hiçbir küçülme yoktur. Gönüllü köleliğin de gerçekten biricik utanılmayacak şekli erdem uğruna köleliktir". ((Platon Pausanias'a söyletir bu cümleleri ,Şölen'de.))
sf14:
Onur, onu elde eden insandan çok onu bahşeden insana bağlıdır, oysa içten içe biliyoruz ki iyi bir insanın kendisinin olan ve ondan kolayca alınamayacak bir şeyi olmalıdır.
(Aynca insanlar kendilerinin iyi olduguna inanabllmek için onur peşinde koşar görünürler ( R . W, Browne, D. P.
Reklam