İşte tam da o dönemde, Drogo, insanların her zaman birbirlerinden uzakta olduklarını fark etti, birisi acı çektiğinde, acısı sadece kendisine ait oluyor, hiç kimse o acıyı birazcık olsun dindiremiyordu; bir insan acı çektiğinde, duydukları sevgi ne denli büyük olursa olsun, diğerlerinin bu yüzden acı çekmediklerini ve yaşamdaki yalnızlığı işte bu durumun oluşturduğunu fark etti.
Peki, nereye kadar var olacağım? Yok olana kadar... Yani var olmak beni yok olmaya götüren usta bir tuzaktan başka bir şey değil. Öyleyse nedir bu var olma çabası, hayatta kalma sevdası?..