Ayşe Güngör
@aysegungor
39 okur puanı
Temmuz 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Foma Fomiç Herkese Saadet Sağlıyor
Kitap için uzun bir tiyatro metni okuyormuş gibiydi diyebilirim. Foma Fomiç zaten başlı başına abartılı konuşmaları ve tiratları olan bir karakter. Sürekli söz alması, konuyu istediği yere getirmesi bir yandan güldüm bir yandan üzüldüm. Okurken aşağılanmış bir yazar geçmişiyle de Dostoyevski’yle istemeden bağlantılar kurdum kendi kafamda. Ve olanlar oldu. Bir daha karakter gözüyle bakamadım. Oyunun içinde bir oyun varmış hissiyle biraz kedinin fareyle oynamasını izler gibi izledim onları.
Eğlenceliydi. Dostoyevski de eğlendirebilirmiş meğer.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Aristo’nun yönlendirmesiyle beni içine çeken bu tragedyanın ön sözünden bir şeyler paylaşmak istedim. Bu ön sözün de bir inceleme değerinde olduğunu düşünüyorum bu yüzden önce eserin sonra ön sözün okunmasını tavsiye ediyorum.“ Ele alınan problemin, kader probleminin, her zaman canlı, taze kalacak, okuyanları da, seyredenleri de ilgilendirecek nitelikte olması eseri ölmezliğe kavuşturmuştur. Yazılalı yirmi beş asır geçtiği halde, eskimemesinin sırrını bu özellikte aramak doğru olur, çünkü Oidipus, kadercilikle savaşan insanların başında gelir. Dünya görüşü, tanrı anlayışı bakımından incelenmeye değer.” 
Bedrettin Tuncel
Bedrettin Tuncel
Birtakım izlenimler, birtakım denemeler...
Öylesine yazarın kütüphanemizdeki kitap eksikliğinden ötürü bi bakayım dediğim, kitaplar ve sigaraların atışıp paslaşacağı, sıkıcı bi şey okuyacağım sanmıştım. Lakin içindeki siyaset, sansür, çocuklar gibi güncelliğini koruyan, düşünceli denemeleri okuması keyifliydi. Yazar hakkında da oldukça bilgilendiriciydi.
Bu düşüncelerin bir insan aklında var olmasından da bir kitaba dönüşebilmesinden de ayrıca mutluluk duydum.
Martin EdenEdebiyat
Uzuun bir zamandan sonra kendimi bu kitabın incelemesini yazacak kadar cesareti nereden buldum bilmiyorum ama bi şeyler yazmamanın daha kötü bir fikir olduğuna kanaat getirdim.
Martin Eden'in yabani bir denizciden yazar olma mücadelesi, kitaplardaki o muhteşem ailelerin var olduğunu öğrenmesiyle ve bu ailedeki tanrıça kadar saf güzelliğe sahip burjuva kızına, Ruth'a aşık olmasıyla başlıyor.
Aralarındaki sınıf farkını kapatabilmek, bu ailenin yanında yer alarak Ruthla evlenebilmek için kitaplar okuyor, dil bilgisinden görgü kurallarına kadar uzun bir öğrenme sürecine giriyor. Bu süreçte gösterdiği başarı hem burjuva sınıfına duyduğu hayranlığı hem de o kutsal aşkını sorgulamasına neden oluyor. Hayal kırıklığına uğrayan Martin günün sonunda her iki sınıfa da uzak kalmış bireyci bir adama dönüşüyor ve etrafındaki insanlar ondan umudunu kesmiş, uzaklaşırken yazdıklarıyla ulaşabileceği en üst noktaya ulaşıyor. Bu noktada hayata ve tüm duygulara doymuş olduğunu düşünmeye başlıyor ve huzuru, dinginliği arzuluyor.
Martin Eden karakterine, konuşmalarına hayran olmadan yapamayacağınız belki de birçok şeyi bu kitapta öğreneceğiniz, akıcı, mücadele ve aşk dolu bir roman kendisi. Martin 'in realistliği, güzelliğe olan bakış açısı ve aşkı benim en etkilendiğim kısımlar oldu. Hiçbir zaman kendi düşüncelerinin değeri ve gerçekliği konusunda şüphe duymayan, koşulsuz aşık ve koşulsuz kendine güvenen bu karakter ne kadar hayran olsam da ne kadar otobiyografik bir roman olsa da benim için hayali bir karakterdi.
Yine de Bay Eden 'in de dediği gibi bazı işlerinizi 'iyi etmek' konusunda sizi harekete geçirecek, gayretlendirecek, umutlandıracak özel bir kitap.
İnsancıklarEdebiyat
Bu kitabın bende her zaman farklı bir yeri oldu bugüne kadar. Hem Dostoyevskiyle tanışmama hem de çevremle olan ilişkimin farkındalığına vesile oldu. Birkaç sene önce giriştiğim yazı denemelerinden birine bu kitapla aynı ismi vermiştim ve internette aratmıştım. İyi ki yapmışım da gerçekten insacıkların tam anlamıyla adının hakkını veren ve tasvir eden bir kitapla karşılaştım. Bir arkadaşımın yaşadıklarını anlatması kadar içten, gerçekçi ve üzücüydü. Bu kitapta benim için en önemli olansa kendimden bir şeyler bulmam ve üstüne kattıklarımdı.
Kitabı okurken Makar ve Varvara'nın yaşadığı çaresizlikleri, hissettirdiği duyguların gerçekliği ve akıcılığıyla klasiklerin önyargısını tamamen kırabileceğini düşünüyorum. Anlatmak istediği bu denli önemli ve okuyucuya geçirmesi zor olan duygulara, ilkelere rağmen okuması çok kolay ve anlaşılırdı. Buna rağmen de Makar'ın kitaptaki sorularının hala bazı insanlar yüzünden sorgulandığının farkına vardım. Kısacası ikinci kez bu kitabı okuduğumda seriye başlamak ya da Dostoyevski'yi anlamak dışında insanlığı anlayabilmek için de gerekli olduğunu düşündüm. Eğer ki 1845'ten beri hala insancıklar adı altında utanç içinde yaşamak zorunda olan hayatlar varsa bu kitap yeteri kadar okunamamış demektir. Bir gün herkesin bu eseri gerçekten anlayarak okuyup insanlarımızın birbiriyle empati yapabilmesinin umudu içindeyim.
"Kalbimin derinliklerinde acıdan başka bir şey yok. Zavallı insancıklar hassas olurlar, doğa onları böyle yapar. Dünya görüşleri biraz değişiktir. Karşılaştığı herkese gizlice yan yan bakar, kendisi hakkında konuşup konuşmadıklarını duymak için kelimelere dikkat eder. Neler hissettiğini mi merak ediyorlar? Nasıl biri olduğunu mu düşünüyorlar? Herkes zavallının eski bir kilimden daha değersiz olduğunu bilir. Kimsenin kendisine