Sevmeye/ sevilmeye adım atmış, korka korka düştüğü yerden kalkmaya çalışan küçük Masal, her şeyi tastamam ama kalbi eksik tamamlanmamış bir adam Kerem. Bütün varlığı ile Masal’ı tamamlayan bir adam, bütün eksiklikleriyle sevdiği adamın kalbini tamamlayan kadın. Ankara’ dan bir yel misâli esip geldi aşkları. Bir gecede dokundu aşk, iki çift gözle onlara; gözlerinden taşıp kalplerine sirayet etti. Yolun sonunda olmazlıklar vardı ama yazar yinede tuttu Masal’ı yazdı Kerem’e! Hayat bu ya; balığın gönlünü çöle kaptırması kadar zıttı onların sevdası. Sevda zıttı ama yürek bu vazgeçer mi hiç? Bir son yazıldı Masal’a daha ilk doğduğu anda, bir son ki veda bile ettirmeyen. Bazı kadınlar hiç büyümezler mesela ve bazı kadınlar hep büyüktür aslında… Yazar, iki kalbin bağlanışını satırlara sığdırmış, o da yetmemiş gözlerimden yaş akıtacak bir sonla veda etmiş. Bu kitap içinde bir Masal büyütenlere ve o masalı hiç yaşayamayanlara- yüreğini susturanlara/ görmezden gelenlere bir ışık olmalı!