Sessizlik büyüyor...
Yaprak çıtırtıları bile kesildi.
Günü geliyor, gülün dikenleri dökülüyor;
Geriye bir gülümseyişe hasret kalınıyor.
Sessizlik büyüyor...
Kimsenin uğramadığı bu şehirde,
Kalabalıkların gürültüsü bile dindi.
Sahi, hep insanlar mı ölüyor?
Sessizlik büyüyor...
Bir bulvar kahvesinde,
Bütün gün doğuşları tüketiliyor;
Zaman, gittikçe daralıyor.
Sessizlik büyüyor...
Hayatın en berbat günleri kapıda.
Göğüs ger hepsine, sevgiyle yaklaş;
Bir gece, anneler ve babalar ağlarken...
-Mari