Ne zaman bir kafede sesi yanındaki kadına birazcık yükselen bir adam duysam döner adama bakarım. Bilirim ki kimse bakmazsa o adam başka şeyler de yapabilir. Bilirim ki babama bir kişi bile dönüp baksaydı, belki yaşardı annem.
Bazen insan babasını anlamaya çalışırken kendini de tanıyor. Kafka’nın dediği gibi: ‘Babamın da bu dünyadaki ilk seferi olduğunu biliyorum. Ama ben de çocuktum.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Güneşin bile babama ait olduğunu, onun evinin üstünde parladığı için benim güneşe hakkım olmadığını hissediyordum. Güllerinden farksızdım, ona ait olan bir şeydim.
Kendinden Kaçmanın Durağı Yok
İnsan böyle bir şey. Nerede, hangi yaşta olursa olsun, kabuğunu kırıp içine baksan içi cılk yara. Yarasız, dertsiz, sırsız insan yok da, işte kimisi üstünü iyi örtüyor. Ben de örttüm. O kadar kapattım ki, kendim bile sormadım kendime. Bir kerede oturup kendimle, Selamiyle konuştuğum gibi konuşmadım. ‘Sen niye böylesin Etem? Gel otur, konuşalım, anlat içindekini, anlatta rahatla.’ demedim kendime. Sadece şikayet etmeyi bildim. Kendime kızmayı, Nurten'e kızmayı, anneme, babama, abime, kardeşime, çocuklara, hayata kızmayı bildim. Kolayı bu çünkü. Kız, küs ve somurt bir köşede. Kaçmayı daha kolay buldum. Her şeyden, herkesten kaçmanın soluklanacak bir durağı var ama kendinden kaçıyorsan durmadan kaçıyorsun, durduğun, dinlendiğin bir an bile olmuyor. Şunca senedir yaptığım bundan başka bir şey değildi. Kendimi yarım hissediyordum. Yarım yamalak... Bu yarımlığı hatırlamamak için üstünü örtüyordum kendimin. Görünmez olana kadar.
Beni yıkabilecek ne kaldı ki bu dünyada?Yarım kalmış bir aşkı,kırık,paramparça bir aşkı yaşadım;sevdiğim adam kalbimi yaralayabileceği en hoyrat,en alçaltıcı ayrılık hikâyesiyle uzaklaştı hayatımdan.Dargınlığım kaldı bir tek;anneme,babama,kardeşlerime,beni sevdiğine inandıklarıma,çekip gidenlere.Çekip gidenlere en çok.Aslında hayata.Hayatıma.
Babama göre büyük günahlar ve küçük günahlar vardı hep. Bunların büyüklüğünü küçuklüğünü kendi terazisiyle ölçüyordu.