Aynı şehirde iki insan yaşıyordu. Birbirleri için yaratılmış
iki insan. Ve mustariptiler ve yalnızdılar ve bekliyorlardı.
Romeo ile Jülyet’i daha muhteşem, daha bütün, daha pırıl
pırıl yaşayabilirlerdi. Aynı şehirde iki insan yaşıyordu.
Yanyana idiler. Yanyana ve birbirlerinden habersiz. Kader
kahkahalarla gülüyordu. Kahkahalarını mutlaka
duymuşsundur. Ama kulaklarım sağırdılar. Bakışlarım belki
de saçlarında, yanaklarında ürkek bir kelebek gibi dolaşmıştır.
Ürkek ve aptal bir kelebek gibi. Görmeden.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
İnsan,gelip geçici heveseleri olan,tutarsız bir varlıktır ve tıpkı satranç oyuncuları gibi hedefe ulaşmayı değilde hedefe giden yolları daha çok sever. Emin olamayız elbette,ama insanın ulaşmak için çabaladığı şey, hedefe giden bu yol olabilir;o da hayatın ta kendisidir zaten. Aslına bakılırsa hedef,iki kere iki dörttür yani bir formüldür; ama bu formül hayatın değil,ölümün başlangıcıdır. İnsan,daima iki kere ikinin dört etmesinden az da olsa bir korku duymuştur;tıpkı benim duyduğum gibi. İnsanın uğruna denizler aştığı,hayatını tükettiği hedefi iki kere iki dörttür; ama öte yandan insanın korkusu bu hedefe ulaşmaktır. Çünkü ulaştığı an hedefsiz kalacağının bilincindedir... İnsan,hedefe ilerlemeyi sever ulaşmayı değil; şüphesiz çok gülünç bir durumdur bu. İşin en hoş tarafı insanın daha doğduğunda gülünç olmasındadır. İki kere iki dört formülü, yine de dayanılmaz şey doğrusu. Bana kalırsa iki kere iki dört, büyük bir küstahlıktır ve etrafa tükürükler saçan,elleri belinde,yol kesen bir külhan beyinin ta kendisidir. İki kere ikinin mükemmelliğine inanıyorum; fakat ondan daha üstün olduğuna inandığım şey, iki kere ikinin beş etmesidir.
Birbirimize rastlamadan evvelki hayatımız sahiden birbirimizi aramaktan başka bir şey değilmiş... Ne aradığımızı bilmeden aramak... Şimdi içim rahat, aradığını bulan ve başka bir şey istemeyen biri gibi sükunet içindeyim... Dünyada bundan büyük bir saadet olur mu?
Dindar insan, düşünebildiğimiz kadarıyla, bilinçdışından gelen reaksiyonun doğrudan etkisi altındadır. Ve genellikle bunu vicdanının işleyişi olarak niteler. Ama aynı ruhsal arka plan ahlaki olmayan başka reaksiyonlar da ürettiği için, inanç sahibi kişi vicdanını geleneksel etik standartlara, yani kolektif değer yargısına göre ölçer.
Pahalıdır bedeli, iktidara
gelmenin: iktidar aptallaştırır...
