Meğer Bir Bardak İçeceğin Arkasında Koskoca Bir Tarih VarmışKitap Simyacıları
Puan vermedi·288 syf.··
Beğendi
·2026 49. kitabı
·5 günde okudu
·Okunma: 08 Haziran 2026 15:12
İlk duyduğumda dünya tarihinin altı içecek üzerinden anlatılması bana oldukça sıra dışı geldi. Fikir ilginçti ama açıkçası bira, şarap, kahve ya da çayın insanlık tarihini anlatabilecek kadar büyük bir role sahip olduğuna pek ihtimal vermiyordum. Kitabı bitirdiğimde ise en çok şaşırdığım nokta tam olarak bu oldu.
Tom Standage, bira, şarap, damıtılmış içkiler, kahve, çay ve Coca-Cola üzerinden insanlık tarihinin farklı dönemlerine ışık tutuyor. Ancak bunu yaparken sadece içeceklerin hikâyesini anlatmıyor; ekonomi, ticaret, vergi politikaları, sömürgecilik, kültürel değişimler ve hatta dünya güç dengelerine kadar uzanan geniş bir tablo çiziyor. Bir noktadan sonra içecekler sadece bir araç hâline geliyor ve aslında dünyanın nasıl şekillendiğini okumaya başlıyorsunuz.
Kitapta en çok kahve bölümü ilgimi çekti. Kahvehanelerin yalnızca insanların vakit geçirdiği yerler değil, fikirlerin dolaşıma girdiği ve tartışma kültürünün geliştiği merkezler hâline gelmesi beni gerçekten şaşırttı. Çayın ticaret savaşlarıyla olan ilişkisi ve Coca-Cola'nın Amerikan etkisinin sembollerinden birine dönüşmesi de aynı şekilde oldukça ilgi çekiciydi.
Kitabın en sevdiğim yanı bunu akademik bir tarih kitabı gibi yapmaması oldu. Bilgi veriyor ama boğmuyor. Bu yüzden tarih merakı olan ama ağır akademik eserlerden hoşlanmayan okurların rahatlıkla okuyabileceğini düşünüyorum. Tarih konusunda daha derin okumalar yapanlar bazı bölümleri yüzeysel bulabilir. Hatta ben bile zaman zaman "Acaba burada içecekler biraz bahane mi olmuş?" diye düşünmeden edemedim. Bazı tarihsel gelişmelerin içeceklerle bağlantısı yer yer biraz fazla vurgulanmış gibi geldi.
Yine de bu durum kitabın en büyük başarısını gölgelemiyor. Çünkü kitap boyunca sürekli "Bu kadarını bilmiyordum" hissi yaşadım. Altı Bardakta Dünya Tarihi
8/10
2026 46. kitabı
Selammm,
Tek oturuşta bitirdiğim kitabın yorumuyla geldim. Yorum spoiler içermiyor, bilginize..
Öncelikle kitabın serideki en sevdiğim kitap olduğunu söylemem gerekiyor. Seriyi genel olarak sevmiştim zaten ama ilk kitaplarında ara sıra da olsa sıkılmıştım. Bu kitapta sıkılmadım. Baştan sonra okuma zevki yüksek bir kitaptı. Karakterleri de ayrıca sevdim.
Rafe'nin adım adım değişmesi ve her farklılığına kendince bir bahane bulmasını okumak güzeldi. Sonlara doğru büyük bir hata yaptı ama sonrasındaki halini okumaya değdi bence. Sevimliydi.
Dili her zaman ki akıcıydı. Okuması keyifli ve eğlenceliydi.
Tavsiye eder miyim? Evet.
Reklam
Puan vermedi·128 syf.··
Beğendi
·2026 13. kitabı
·5 günde okudu
·Okunma: 07 Haziran 2026 20:19
Shangri-La'nın bıraktığı etkiyle heveslendiğim Uzak Doğu edebiyatından ne okusam diye düşünürken kitaplığımda bulunan iki farklı Piyano Akortçusu aklıma geldi. Tayvanlı ödüllü yazar Chiang- Sheng Kuo'nun romanına başlayayım dedim.
Adı son sayfalarda ortaya çıkan kırklı yaşların başındaki piyano akortçusu aslında bir müzik dehası, fakat hem ailevi koşullarından hem de erken yaşta başına gelen travmatik bir olay yüzünden konser piyanisti olmaktan vazgeçip piyano akortçusu olmaya karar vermiş. Her bölümde mesleğinin inceliklerinden ve öneminden bahsederek tercihini destekleyen kanıtlar sunuyor bıraktığı müzik kariyeri için. Anlattıkları doğru olsa da bahane gibi hissettirdi bana. Çünkü fırsatını bulduğunda akort edeceği piyanolarda en zorlu parçaları çalmaktan hoşlanıyor ve hayallere dalıyor. Müzisyen eşini yeni kaybetmiş zengin bir adamın dikkatini çekiyor çalışı bir gün...olay örgüsü bu iki adamın kayıplarını, acılarını müzikle gidermesi üzerinden ilerliyor. Fakat kişisel sırlarını örtük biçimde öğrenebiliyoruz, ayrıntılarda saklı kalan, okurların hayal gücüne bırakılmış bir üslubu var romanın. Tayvan'da işveren- çalışan şeklinde başlayan ilişkileri iş ortaklığına dönüşerek New York'a uzanıyor ikinci el piyanoları yerinde incelemek için. Burada yolları geçici bir süreliğine ayrılırken akortçunun sıkça bahsettiği ünlü Rus piyanist Sviatoslav Richter'in Moskova'daki evini ziyaret etmesiyle sürpriz bir şekilde bitiyor roman. Değinilmesi gereken bir diğer karakter ondaki yeteneği keşfeden ilkokul öğretmeni Bayan Chiu. Ömrü boyunca desteğini sürdürmesi öğrencisinden vazgeçmemesi ve bıraktığı mektup, kaderimizi çizen insanlara vefa açısından önemliydi.
Anlatıcının sürekli değişmesine alışana kadar beni dışarda bırakan bir okuma olsa da yazarın sade ve sakin
Kitabın önsözünden yola çıkarak, Shakespeare’in trajedileri arasında en kısa olanı Macbeth, quarto baskısı olmayan ve ilk kez 1623 İlk Folio’da yayımlanan bir eseridir. Oyunun 1606’da Kral I. James’in huzurunda sahnelendiği düşünülüyor. Shakespeare, bu vesileyle kralın atalarına selam gönderir; dördüncü perdede İskoç krallarının resmi geçidiyle James’in soyunun sonsuza dek sürecek hükümranlığına işaret eder. Tarihsel kaynaklardaki İskoç-Danimarka savaşını da bilerek İskoç-Norveç savaşına dönüştürerek kralın hoşuna gitmeyi hedeflemiştir, yani bir nevi göze girme çabası. Oyunun temel kaynağı Holinshed’in Tarih kitabıdır. Ancak Shakespeare, dramatik amacına uygun olarak kaynak metindeki karakterleri kökten değiştirmiştir. Kaynakta güçsüz ve beceriksiz bir hükümdar olan Duncan, oyunda erdemli, adil ve Tanrı’nın lütfuna mazhar ideal krala dönüşür. Banquo, kaynakta Macbeth’in suç ortağıyken oyunda sadakat ve soyluluğun timsali hâline getirilir. Macbeth ise Duncan’ı öldürdükten sonra on yıl boyunca iyi bir kral olarak yönetmişken, Shakespeare’in kaleminde tahtı gasp ettiği ilk andan itibaren kanlı bir despota evrilir. Bu değişikliklerin tek bir amacı vardır; Macbeth’e politik hırs dışında hiçbir makul mazeret, haklı gerekçe veya insani bahane bırakmamak.Eserin merkezinde aşırı hırs ve bunun insanı adım adım insanlığından koparışı yatmaktadır. Macbeth ne doğuştan kötüdür ne de cadıların saf kurbanı. Cadılar yalnızca kehanette bulunur; asıl itici güç, kahramanın kendi içindeki tutku ve istektir. İlk cinayet işlendiğinde gerekli savunma ve geleceği güvence altına alma mantığı devreye girer. Bir kez kan döküldükten sonra durmak imkânsızlaşır artık. Shakespeare burada acımasız bir gerçeği ortaya koyar. Suç, kendi mantığını yaratır. Macbeth’in trajedisi, vicdanının hala canlı
Colin Barrett’in Vahşi Evler kitabını elime alıp bitirdiğimde, üstümden ağır bir kamyon geçmiş gibi hissettim. Hani bazı kitaplar vardır, bittiğinde kapağını kapatır, derin bir nefes alır ve bir süre sadece boşluğa bakarsınız ya; işte bu tam olarak öyle bir roman.
Barrett bizi alıp İrlanda’nın yağmurlu, kasvetli ve herkesin birbirini bir şekilde tanıdığı, ama kimsenin kimseye gerçekten yardım edemediği küçük bir taşra kasabasına götürüyor. Ama burası öyle kartpostallardaki gibi sevimli, yeşil bir İrlanda kasabası değil. Burası; gençlerin sıkıntıdan patladığı, geçmişteki hataların bir gölge gibi herkesi takip ettiği, tekinsiz ve sert bir yer.
Kitabın en büyüleyici yanı, yazarın abartıdan uzak, saf ve çarpıcı anlatımı. Edebi sanata, süslü cümlelere veya insanı yoran akademik analizlere hiç girmiyor. O kadar yalın ve doğal bir dille yazmış ki, karakterlerin hissettiği o çaresizliği, sıkışmışlığı ve havada asılı duran öfkeyi sanki yan odadalarmış gibi hissediyorsunuz. Karakterler o kadar kanlı canlı ki, hiçbirini tamamen suçlayamıyor, hiçbirine de tamamen hak veremiyorsunuz. Her biri kendi hayatının enkazı altında kalmış, bir çıkış yolu arayan ama her adımda daha da batan sıradan insanlar.
Hikaye bir kaçırma olayı etrafında dönüyor gibi görünse de aslında bu olay sadece bir bahane. Kitap asıl gücünü o büyük, gösterişli aksiyon sahnelerinden değil; sessiz akşamlardan, mutfak masalarında yapılan o gergin konuşmalardan ve karakterlerin kendi içlerindeki o derin yalnızlıktan alıyor. Yazar, taşrada yaşamanın getirdiği o klostrofobik, yani insanın üstüne üstüne gelen havayı muazzam aktarmış. Gitmek istersiniz ama gidemezsiniz; kalsanız, her gün aynı duvarlara çarparsınız. Vahşi Evler işte bu çaresizliğin romanı.
Büyük bir hayal kırıklığı1000Kitap
Büyük bir heyecanla başlayıp beklentimi bulamadığım için yarım bırakmak zorunda kaldığım bir kitap oldu maalesef. Kitap, konu olarak bence çok heyecan vericiydi. Yani en azından reenkarnasyon manhwaları okumayı seven birinin ilgisini çekeceğini düşünüyorum ne kadar klasik de olsa. Kitabı seven çok fazla insan görünce benim de beklentim gerçekten yükselmişti ama beklentilerimin hiçbiri karşılığını bulamadı maalesef. Beğenememe nedenlerime gelelim şimdi.
İlk olarak yazarın yazım dili çok basitti. Evet akıcıydı ama anlatımda yetersiz kaldığını düşünüyorum. Bir olayı anlatırken de bir yerin betimlemesini yaparken de eksik kaldığını düşünüyorum ve bu fantastik bir kitapta bütük bir eksiklik bence. Sanırım yazarın ilk kitabıymış o yüzden bunu kabul edilebilir buluyorum elbette ki diğer kitaplarında geliştirecektir.
İkinci problemimize gelirsek karakter derinliği çok kötü yazılmıştı. Diyaloglar ve düşünceler öylesine yazılıp geçilmiş gibiydi. Hatta neredeyse karakter değil tip boyutunda kaldıklarını söylemek zorundayım. "Kötü karakter" kötü değildi, iyi karakterler çok zorlamaydı. Yani bilemiyorum her şey bana çok yüzeysel hissettirdi.
Üçüncü problemimizdeyse olaylarla ilgili problemlerim var ama bu kitabın ilerleyen kısımlarında mantıklı sebeplere bağlanıyor da olabilir ön yargıyla yaklaşıyorsam özür dilerim. Kitapta sanki evrenin düzgün açıklanamamasını ve karakterlerin yüzeyselliğine bahane bulmak için girdiğim kitabın zayıflıkları vardı işte diyerek geçiştirimiş gibi hissettirdi. Muhtemelen canavarların tünellerden geliş sebebinin ileride açıklaması vardır ona bir lafım yok. Bir de ana karakter kızımızın davranışlarını "İçine girdiğim kişinin karakteri böyle olduğu için ben de ondan etkilendim" mantığında açıklamalarla fazla saf ve iyi niyetli davranışları bana son
Reklam
Reklam