Kükürt rengindeki ağzı gecenin
Üfürü huysuz karanlıkta
Sintineme düşçül bir ateş böceğı
Kömürdüm, tahtaydım kurumuş anız
O böcek oldu yangını teknemin.
Anladım kuşun, yıldızın gizini,
Başladım usuldan yanmaya
Algernon'u diğer farelerden bazılarıyla yeniden o büyük kafese koysalardı, acaba neler olurdu diye düşünmeye başladım. Onlar da Algernon'a sırtlarını çevirirler miydi?
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
"Tedbirimi terk eyleyip takdirini intizar eylemeye başladım. Kabulümdü... Kabuldü... Kabul edilmek için evvela kabullenmek gerekti. Rabbime rıza duygularıyla uzandım"
Mucize beklememeye ne zaman başladım acaba? Dükkânı temizlerken böyle düşündüm. Hayal kırıklıkları birikirse öfkeye dönüşür, öfke de sonunda teslimiyete varırdı çünkü. Bunu tekrar yaşamamak için bir yerden sonra hiçbir şey beklememeye başlamıştım.
“Sana demin vücudumun güzel taraflarını gösterirken beni seviyordun. Fakat ne vakit ki hayatımın çirkin taraflarını göstermeye başladım; benden tiksindin. Gençken ve güzelken vücudu soymak iyidir, fakat hiçbir yaşta ruhu soymaya gelmez ve herkes önünde, hatta kendi önümüzde bile daima giyimli durmalıdır.”
Beş yaşındayken kaçmaya başladım. Gerçekten istediğimin, kaçarken birinin peşimden gelmesi olduğunu yetişkin olana kadar fark etmedim.
