Bazen ayakta kalabilmenin tek yolu ümit etmekten vazgeçmekti. Beklemekten vazgeçmek.
Mariko gecelik kimono, onun üstüne de mavi bir manto kimono giymişti, gevşek örgülü saçları beline iniyordu. Ağaçların arasından seçilebilen uzak bahçe kapısına baktı. “İçki konusunda çok akıllıca davrandınız Anjin-san. Yosinaka’yı o konuda uyarmayı unuttuğum için öfkeden az daha kendimi çimdikleyecektim. Büyük bir kurnazlıkla adamın iki kere içmesini sağladınız. Ülkelerinizde zehir çok mu kullanılır?”
“Bazen. Kimileri kullanır. Pis bir yöntem.”
“Evet ama çok etkili. Burada da kullanılır.”
“Kimseye güvenememek ne kadar korkunç, değil mi?”
“Ah, çok özür dilerim ama hayır, Anjin-san,” diye cevapladı Mariko. “Hayatın en önemli kurallarından biri sadece. Ne daha fazlası ne de daha azı.”
Reklam
.Hikâyeler böyledir, bazen sadece bir kişi dinlesin diye anlatılır. Bir kişi çünkü, dünya demektir. Dünya da hikâye.
Bunda... özel bir yan vardı. Gizli bir isim. Gizli kimlik. Ailelerinin korkuları, umutları ve talepleriyle ilgisi olmayan başka kişilere dönüşürken atılan adımlardan biri. Richie sevgili taklitlerini boşa yapıyor olamazdı; belki de onlar gibi ucubeler için, farklı olmanın bazen ne kadar önemli olabileceğini biliyordu.
"Şimdi bu anlayışla bakarsanız, ömrümüzün her Ramazanı bir öndekinden çok farklı olmalı. Bugünkü orucumuz dünkünden farkli olmalı; dün işlediğimiz hataları yapmamalı; dünün hatalarından ders alarak, bugün daha iyi şeyler yapmalıyız. Mazinin hatası bugün için kâra dönüşmelidir. Değerlendirebilirsek, bazen yanlışlıklar daha büyük doğrulara ulaşmaya yardımcı olur; sebep teşkil eder. Bir yerde kaybetmeniz, zarar etmeniz, eğer o işten ders alır, sebepleri tespit ederseniz, ileride daha büyük kazançlara vesile olur. Müslümanın böyle olması, zamanı böyle değerlendirmesi lâzım."s.26
Reklam
Reklam