Tıp, hukuk, bankacılık-bunlar hayatı sürdürmek için gereklidir. Peki ya şiir, romantizm, aşk , güzellik? Bunlar ise uğruna hayatta kaldığımız şeylerdir!
Durup dururken inciniyorsun.
Kötü söz gerekmiyor bunun için.
Sana söylenmesi de gerekmiyor sözün.
Tam kirpiklerinin ucunda bir yarım ay,
dudaklarında bir boyalı söz...
Bir kırıcı gülüş yetiyor kapanman için.
Saygısız ses, kibirli gövde,
tüküren gözler...
Kalabalık, tanrısından büyük!
Iskeletine kadar çekiliyorsun.
Nasıl kolayca söyleyebiliyor bunu.Sevmek!Kelimelere herkes kendine göre bir anlam,bir değer veriyor galiba.Bu değerler aynı olmadıkça iki kişi iki ayrı dili konuşuyorlarmış gibi olmuyor mu?
Kalabalık içinde yalnız yaşamak, kalabalık içinde gezip beraber bir köşeye kaçmak, işte asıl zevk budur.İnsan kalpleri birbirine bağlayan bu bağları o zaman anlar.