Gözleri, sadece gözleri, sıkılmalarının, ne istediğini bir türlü bilememenin ve belki de bu yüzden, karşısına çıkan yeni ve yabancı yaşamlara dokunmak isteyişinin, sürüklenişlerden kurtaracak ve sıfırdan başlama şansı verebilecek, bir çeşit tutunma çabası olduğunun farkındaydı. Belki de bu yüzden gözler, kendisi tarafından ve çocukluğa giden bir tarihte oluşmuş, artık “kendine rağmen”e dönüşmüş bir kabuklanmanın içine hapsolmuş, çıkış yollarını yitirmiş bir kimliğin yardım çağrısı gibi bakıyordu.
Temel bir yasak olarak ölüm korkutur ve büyüler, tehlikelidir çünkü içinde ne gizlediği bilinmez ama çekicidir, belki de çok beklenen cevapları barındırır içinde.
Sayfa 137
«Aslında tanrı belki de… hakkında hiçbir fikrimizin olamayacağı şeyin fikri olabilir! Biz insanlar saf ruhun, sonsuz gücün, sonsuz zekânın, sonsuz iyiliğin ne olduğunu gerçek anlamda bilmeyiz. Bunları düşünmeye çalıştığımızda, bu enginliğin hemen elimizden kayıp gittiğini görürüz. Sınırsız, yüzsüz, kusursuz tanrı figürü, hayal gücümüzün ve kavrayışımızın ötesine geçer. İşte bu yüzden tanrı fikri paradoksaldır, bir sınır-fikirdir.»
Sayfa 243
"Oğlum olduğunda ve anlayacak çağa geldiğinde tüm bunları ona anlatacağım. Ama bileceğim ki anlamayacak ya da anlamak istemeyecek ve benim yaptığım şeyleri o da yapacak. Hatta belki de miyav miyav kedileriyle birlikte yaşayan zavallı bir kocakarıyı öldürecek ve ben onu engelleyemeyeceğim. O da kendi oğlunu engelleyemeyecek ve dünya sonuna kadar hep böyle dönecek, dönecek, dönecek. Sanki kocaman devasa biri, mesela Koca Tanrı, dev elinde kokmuş, pis bir portakalı döndürüyor, döndürüyor, döndürüyor. "
Anı ne kadar acı verici olursa olsun, hatırlamayı severdi. Hiçbir şey, hiçbir zaman, bilmemekten daha acı verici olamazdı; belki de unutmuş olmak hariç. Geçmiş, hiçbir zaman geri gelmeyecek olsa da zaman, kendi ritminde devam ediyordu.
