•Bazı kitaplar bitince rafa dönüyor, bazılarıysa son sayfadan sonra bile zihninin bir köşesinde yaşamaya devam ediyor. Ardıç benim için tam olarak öyleydi. Sayfaları çeviren bendim ama bir noktadan sonra sanki kitap kendi ritmine çekti; merak ettirdi, gerdi, bekletti. Son sayfayı kapattım ama atmosferi, karakterleri ve sürekli yaklaşan bir şeyler olacak hissi bir süre daha benimle kaldı.
•Öncelikle kitabın atmosferi>>>>. Karanlık tarafı, entrikaları ve sürekli yaklaşan bir şeyler varmış hissi hikâyenin içine girmeyi çok kolaylaştırdı. Uzun zamandır bir kitabı bu kadar merak ederek ama aynı zamanda sindire sindire okumamıştım sanırım
•İzgi karakterini gerçekten sevdim. Güçlü olması, hedefleri olması, kendi doğrularından kolay kolay vazgeçmemesi çok güzeldi. Ama sanırım onu asıl sevmemi sağlayan şey kusursuz olmamasıydı. Çünkü bazı yerlerde çok güçlü dururken bazı yerlerde duygularına yenildi, hata yaptı, çelişti, kararsız kaldı. Ve tam da bu yüzden gerçek hissettirdi. Her durumda doğruyu bulan ya da her şeyi mükemmel yöneten biri değildi; kırılan, yorulan ama yine de devam eden bir karakterdi. Onun bu tarafını okumaktan inanılmaz bir keyif aldım .
•Keskin ise… Ben bu adamı beklemiyordum. Gerçekten bayıldım. O kontrollü, sert ve mesafeli tarafının altında sakladıkları, özellikle İzgi söz konusu olduğunda değişen hâli inanılmazdıı. Aralarındaki çekim, gerilim, birbirlerine yaklaşırken bile tam güvenemeyişleri kitabın en sevdiğim taraflarından biri oldu. Sadece Keskin’in hislerinin biraz daha geçmişten beslenmesini, o duyguların altının biraz daha doldurulmasını isterdim çünkü potansiyeli çok yüksekti. Ama buna rağmen her sahnesini ayrı bir merakla okudum.
•En sevdiğim detaylardan biri de kitabın hiç kaybetmediği o yaklaşan kırılma hissiydi. Her sayfada sanki bir sır
Hayatımda her zaman apayrı yeri olacak… Bittiğinde bile yarım kaldım sanki…
Bülbül bendim sanki…
Yazıp yazıp silebilirim. Çünkü ne yazsam eksik kalacakmış gibi…
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Kalbini kinden, aklını endişeden uzak tut arkadaş!
Karakterlerin birden fazla isme sahip olması biraz akılda tutmayı zorlaştırsa da hikayesinin sürükleyici ve merak uyandırıcı olması kitabı iki günde okuyup bitirmeme yetti bile. Her satırında heyecanı hissederek okudum ekibin altıncı kişisi bendim diyebilirim. Hikayesi kurgu olsa da vaktiyle yapılmış katliamlara değinip tarihin acısını da bize unutturmadan işlenmesi kitabın beğendiğim bir yanı oldu. Geçmişimizi unutarak yaşamak hepimize zul olmalı.
Çerezlik kitap önerisi diyebilirim hem seni içine alıp dünyadan uzaklaştırıyor hem de güzel vakit değerlendirmesi oluyor zamanın nasıl geçtiğini anlamıyorsun bile.
9/10
2026 27. kitabı
Spoiler içerir!!
"Sekiz yıl oldu, Gu Mang. Çok acı vermiş olmalı... Özür dilerim. Seni anlamayan bendim."
Hıçkırıklar arasında, tüm bu zaman boyunca kalbinde çürümüş, neredeyse tamamen bozulmuş olan sözleri söyledi:
"Çok acıdı... Mo Xi... Gerçekten çok acıdı..."
Bu kadar acı çektin...
Açıkçası bu kitapta beni en çok etkileyen kısım, sonunda Mo Xi ve Gu Mang'ın birbirleriyle gerçekten yüzleşebilmesi oldu. Mo Xi'nin, Gu Mang'ın sekiz yıl boyunca yaşadığı acıları öğrenip onun için üzülmesi çok duygusaldı.
Gu Mang tarafı ise daha da yürek burkucuydu. Sekiz yıl boyunca yaşadığı onca şey, sevdiği adamdan uzak kalması, gerçekleri anlatamaması ve her şeyi içinde biriktirmesi... Sonunda Mo Xi'ye sarılıp hıçkırıklar içinde "Çok acıdı..." diyebilmesi gerçekten beni mahvetti. Beş kitaptır biriken bütün duyguların, sırların ve yanlış anlaşılmaların sonunda ortaya dökülmesini okumak çok güzeldi. Üzüldüm, ağladım ama aynı zamanda büyük bir rahatlama da hissettim. Sanki hem karakterlerin hem de okuyucunun omzundaki yük biraz olsun kalkmış gibiydi. En azından sonunda birbirlerine gerçeği anlatabildiler.
Tabii olaylar burada sakinleşmiyor. Gu Mang yavaş yavaş hafızasını yeniden kaybetmeye başlıyor ve içindeki kara büyü de giderek kontrolünü ele geçirmeye çalışıyor. Bunun üzerine bir de düşman ülkenin saldırıları eklenince işler tekrar karışıyor.
Kitabın sonlarına doğru ise beni gerçekten şaşırtan bir şey öğreniyoruz. Başından beri Murong Lian'ın nasıl bir karakter olduğunu bir türlü çözememiştim. Bir yandan Gu Mang'a karşı oldukça acımasız davranıyor, bir yandan da bazı anlarda onu koruyor gibi görünüyordu. Bu yüzden karakterin ne düşündüğünü hiç anlayamamıştım.
Sonunda öğreniyoruz ki Murong Lian ve Gu Mang aslında üvey kardeş. Açıkçası bunu hiç beklemiyordum. Daha da ilginci,
NewYork besttseller aşk kitabı sanki :)
Ben ki sıkı bir agatha okuyucusuyum böyle çöp bir kitap görmedim! Puanına aldırmayın sakın, çünkü çoğunluk kadınlar okumuş bu kitabı. Nedenine gelirsek bu kitabın klasik agatha cinayet ve sonrasında olayı çözmekle alakası yok. Kitap 1. Şahıs ağzıyla anlatılıyor, ve ilk 170 sayfası tamamiyle NewYork Best seller saçma sapan aşk kitaplarından farksız... Yazar resmen bilerek kitabın sonuna kadar iğrenerek okuyalım istemiş. Kadınlar sever böyle cıvık cıvık şeyleri o yüzden puanı yüksek. Ama cinayet kitabı okumak istiyorsanız asla tavsiye etmiyorum. En azından sadece kitabın 20 sayfasını okuyun çünkü sadece orada polisiye tad alıyorsunuz birazcık.
Ben hep cinayet nerde nerde diye diye sayfa 200 e geldim ondan sonra başlıyor cinayet kitap 230 sayfa. Yazar kendince farklı bir şey denemek istemiş ana kesinlikle olmamış. Çünkü ben daha cinayet yokken kesin şu karakter ölecek ve katil de olsa olsa bu olur dedim. Öyle de çıktı.
Bir diğer saçmalığa gelirsek katil zaten olayı anlatıyor yani neden doğru ipucunu versin ki. Baştan sona saçmalıyor, yanlış yerlere yönlendiriyor sonra da aslında katil bendim çünkü şöyle böyle diyor. Yani 0 ipucu 0 yönlendirme. Yazar kendisi yazıp kendisi oynamış. Hiç tavsiye etmiyorum puanına aldırmayın 5 puan vermemin sebebi de sonunu birazcık beğenmem yoksa 200 e kadar ayy be cringe ne iğrenç bir kitap bitsin artık dedim. Okumayın. :)
Bu kitap bir kişisel gelişim ya da psikoloji kitabı değil. Daha çok, yazarın kendi eğitimlerine mürid toplamak için yazdığı bir kitap. Yazarını ayakta alkışlıyorum. Beyaz yakalı modern insanın bağlanma açığını keşfedince, kendine seküler bir tarikat kurmuş, şeyhliğini ilan etmiş. “Aydınlatıyorum, dönüştürüyorum” ayağına müridlerinin paralarını cukkalıyor; para almadıklarına da çay demletiyor, ortalığı toplatıyor, getir götürünü yaptırıyor.
Kitap boyunca aynı kavramlar dönüp duruyor: uyanmak, aydınlanmak, dönüşmek, değişim, olasılıklar, seçim… “Her şey senin seçimin”, “Anda ol”, “Anı yaşa”, “Bakış açını değiştir”, “Hiçbir şeyin seni üzmesine izin verme”, “Merkezine dön”, “Merkezleş”, “Gerçeği gör”, “Gerçekliğini yaşa”, “Affetmek”, “Anda kalmak”, “Aydınlanmak”, “Dönüşmek”, “Kendini bilmek”, “Kendi içine dönmek”, “Nefes, nefes, nefes…” Bunlar durmadan yineleniyor ama hiçbirinin altı tam doldurulmuyor. Mesela kendini bilmek için ne yapmalı? Aaa, tabii ki yazarın eğitimlerine katılmalısınız (!)
İşin içine kuantum safsataları katılmış: sonsuz olasılıklar evreni, senin o evrenlerden seçim yaptığın gibi… Erkcan Özcan Hoca’ya yöneltilen “Hocam, kuantum fal mıdır?” sorusundan sonra yüzünün aldığı ifadeye benzer bir ifade kitap boyunca benim de yüzüme oturuyor. Bahsettiğim hocanın videolarından çıkardığım sonuç şu ki: Kuantum olasılığı, senin dileğinle seçilen bir menü değil; matematiksel olarak hesaplanan, deneylerle doğrulanan bir olasılık yapısıdır. Zar atınca 1–6 arası gelme olasılıkları vardır. Ama “Ben 6 frekansına girdim, ben tüm kalbimle 6’yı seçiyorum, aldım kabul ettim, 777 dedim, o yüzden 6 gelecek” diyemeyiz.
Kitabın dediğine göre istediğin şeyleri kalbinden geçir, olması için ne gerekli sorularını sor; kalbinin titreşimleri doğru olasılıkların frekansını çekecek
