Her öğleden sonra üniversitede görülebilecek türden alışılmış bir manzaraydı bu ama orada oturup dikkatle etrafı izleyince bir şeyin farkına vardım: herkes kendi çapında mutlu görünüyordu. Gerçekten mutlu muydular yoksa sadece bu izlenimi mi veriyorlardı bilemiyordum. Ama bir şey varsa eylül sonunun bu güzel ikindisinde herkes mutlu gözüküyordu. İçimi tanıdık olmayan bir yalnızlık kapladı çünkü bu görüntünün dışındaki tek kişi benmişim gibi hissediyordum. Düşünecek olursam, geçmişte kalan yıllar boyunca zaten hangi manzaraya ait olmuştum ki ben?