Bir beyaz lerze, bir dumanlı uçuş;
Eşini gâib eyleyen bir kuş
Gibi kar
Geçen eyyâm-ı nevbaharı arar...
Ey kulûbun sürûd-ı şeydâsı
Ey kebûterlerin neşideleri,
O baharın bu işte ferdâsı:
Kapladı bir derin sükûta yeri
Karlar
Ki hamûşâne dem-be-dem ağlar
Ey uçarken düşüp ölen kelebek
Bir beyaz rîşe-i cenâh-ı melek
Gibi kar
Seni solgun hadîkalarda arar;
Sen açarken çiçekler üstünde
Ufacık bir çiçekli yelpaze,
Na'şın üstünde şimdi ey mürde
Başladı parça parça pervâze
Karlar
Ki semâdan düşer, düşer ağlar!
Uçtunuz, gittiniz siz ey kuşlar;
Küçücük, ser-sefîd baykuşlar
Gibi kar
Sizi dallarda lânelerde arar.
Gittiniz, gittiniz siz ey mürgân,
Şimdi boş kaldı ser-te-ser yuvalar;
Yuvalarda yetim-i bî-efgan!
Son kalan mai tüyleri kovalar
ez çûm tu nehatî!
êdî bêriya wê erdnîgariyê nakim
ne jî bêriya gulên li ber pencereya te
bêje pinpinoka xwe, bila bêtirs danişe ser porê te
êdî bo tu hêviyan demê di mista xwe de venaşêrim
gelo, ev zivistana ku berf bi ser de dibare
dê baxçeyên Nînovayê veguherîne biharek berî zeman?
ku bêhna tenêtiyê ji keserê hat
dem hatiye, ku mirov êdî pirsekê ji xwe bike!