Dema min nû pirtûkê da destê xwe min ji xwere got bixwînim nexwînim hewceyî xwendina vê pirtûkê dike gelo (mamoste nebihîze welleh wê nifiran bike) lê piştî min hevoka pêşî
"Me bo hebûnê şer kir.
Baş e, evqas jiyanên ku qediyane, çi ne?
Ez di bin bandora hevokê de mam min fehm kir kū divê kû pirtûk bê xwendin
Lîlav di zimanê kurdî de tê wateya ava ku ji helandina berfê dertê, yanî ava biharê ya zelal û hênik. Nivîskar ev nav ne tenê wekî navekî fîzîkî, lê wekî metaforekê bi kar aniye. Çîrokên di pirtûkê de mîna lîlavê ne; carinan sar û cemidî ne (ji ber rastiyên jiyanê yên giran), carinan jî wekî mizgîniya biharê hênikahî û hêviyê didin dilê mirov.
Nivîskar vê pirtûkê de şêwazeke gelekî kurt, fersendî (mînîmalîst) û helbestî bi kar tîne. Çîrokên wî dirêj nabin; bi çend hevokan an bi rûpelekê dikare cîhaneke mezin bide avakirin. Ev yek di diyalogên pirtûkê de jî xwe dide nîşandan. Wekî ku di pişt pirtûkê de jî tê gotin, dema ku jê tê pirsîn "Çima helbest û çîrokên xwe wisa kin kin dinivîsî?", ew dibêje: "Mirin li ber deriyê me teva ye. Ez naxwazim yek helbest û çîrok jî di nîvî de bimîne." Ev bersiv bi xwe jixwe felsefeya pirtûkê û leza jiyanê ya di nav sînorên mirinê de nîşan dide.
Zimanê pirtûkê kurdiyeke şirîn, herikbar û zelal e. Nivîskar ferhengoka deverê (Batman û derdora wê) û rîtma zimanê axaftinê pir baş di nav hunera çîrokê de bikaranîye
Pirtûk rasterast ji dilê civakê û jiyana rojane pêk tê Di pirtûkê de mirov rastî gelek mijaran tê
Evîn û Hesret Têkiliyên di navbera mirovan de, evînên ku di nîvî de mane û hesreta demên berê.
Şer, Wendabûn û Êş Bandora şer û rewşa psîkolojîk a li ser civakê, trawmayên ku mirov di jiyana rojane de dikişînin.
Rastiya Jiyana Bajêe Hevrikiya mirovê nûjen a bi bajêr re, tenêbûn û hewldana hebûnê .
Karakterên pirtûkê ne
Berf (kar)1000Kitap
Yoldaş, yazar ve müzisyen 
Şeyhmus Ulaş Karataş ‘ın ilk kitabı, şiir kitabı. 
Berf
Kitabın derinliği ve hissiyatı insanı alıp sur dibine, Diyarbakır’ın o tenha soğuk ama bir o kadar aşk ve anılarla dolu sokaklarına götürüyor diyebilirim. Sadece Diyarbakır’dan bahseden bir kitap değil, Mezopotamya topraklarını, aşkı, hasreti, özlemi, devrimi, sempatizanlığı vurgulayan bir kalemden dökülen ve emek verilmiş bir yaşanmışlık adeta. Kitabın adı gibi şiirlerin de merkezinde bir “kar” hâli var: örten, susturan, ama aynı zamanda iz bırakan bir kar. Bu kar bazen coğrafya oluyor, bazen insanın içi, bazen de konuşulamayan bir geçmiş.
Coğrafya sadece bir arka plan değil; şiirin bizzat kendisi. Nehirler, toprak, evler, kokular ve sesler, kişisel duygularla iç içe geçiyor. Şair, bireysel acıyı toplumsal bir hafızanın içinden konuşarak anlatıyor. Bu yüzden şiirler “ben”den çok “biz”e yakın duruyor ama bunu bağırarak değil, sessizce yapıyor. Dediği gibi;
“Hicaz düşleyip Kurdi haykırıyorum seni.”
Aslında yazarımız haykırmıyor, haykırmak orada mecazi bir anlam taşımakta. O bunu içinde çok derin ve sessizlik içinde yapıyor, yani içinden hakırıyor. En çokta etkilendiğim “Hicaz düşleyip Kurdi haykırıyorum seni” sözü aslında bize şunu haykırıyor;
Kitabın içinde bir aşkın veya özlemin sadece sözcüklerle değil, tam bir ezgiyle ifadesi gibi. Hicaz’dan Kürdi’ye uzanan bu geçiş, sadece müzik gamı değiştirmek değil; duygunun tonunu, ritmini ve ete kemiğe bürünüşünü değiştirmek demek. Hicaz, daha hüzünlü bir düş, içe dönen bir his; Kürdi ise daha derin, bazen acı ama köklü bir melodi. Şair burada sadece birini çağırmıyor; hissini “haykırıyor”. İşte yazarımız için “haykırmak” bu anlamı taşıyor bence.
Aslında şunuda ekleyebilirim;
Bu dize bir aşkı anlatmıyor sadece, onu söylüyor. Hicaz’da düş kurup
Şeyhmus Ulaş Karataş ‘ın ilk kitabı, şiir kitabı. Berf
Kitabın derinliği ve hissiyatı insanı alıp sur dibine, Diyarbakır’ın o tenha soğuk ama bir o kadar aşk ve anılarla dolu sokaklarına götürüyor diyebilirim. Sadece Diyarbakır’dan bahseden bir kitap değil, Mezopotamya topraklarını, aşkı, hasreti, özlemi, devrimi, sempatizanlığı vurgulayan bir kalemden dökülen ve emek verilmiş bir yaşanmışlık adeta. Kitabın adı gibi şiirlerin de merkezinde bir “kar” hâli var: örten, susturan, ama aynı zamanda iz bırakan bir kar. Bu kar bazen coğrafya oluyor, bazen insanın içi, bazen de konuşulamayan bir geçmiş.
Coğrafya sadece bir arka plan değil; şiirin bizzat kendisi. Nehirler, toprak, evler, kokular ve sesler, kişisel duygularla iç içe geçiyor. Şair, bireysel acıyı toplumsal bir hafızanın içinden konuşarak anlatıyor. Bu yüzden şiirler “ben”den çok “biz”e yakın duruyor ama bunu bağırarak değil, sessizce yapıyor. Dediği gibi;
“Hicaz düşleyip Kurdi haykırıyorum seni.”
Aslında yazarımız haykırmıyor, haykırmak orada mecazi bir anlam taşımakta. O bunu içinde çok derin ve sessizlik içinde yapıyor, yani içinden hakırıyor. En çokta etkilendiğim “Hicaz düşleyip Kurdi haykırıyorum seni” sözü aslında bize şunu haykırıyor;
Kitabın içinde bir aşkın veya özlemin sadece sözcüklerle değil, tam bir ezgiyle ifadesi gibi. Hicaz’dan Kürdi’ye uzanan bu geçiş, sadece müzik gamı değiştirmek değil; duygunun tonunu, ritmini ve ete kemiğe bürünüşünü değiştirmek demek. Hicaz, daha hüzünlü bir düş, içe dönen bir his; Kürdi ise daha derin, bazen acı ama köklü bir melodi. Şair burada sadece birini çağırmıyor; hissini “haykırıyor”. İşte yazarımız için “haykırmak” bu anlamı taşıyor bence.
Aslında şunuda ekleyebilirim;
Bu dize bir aşkı anlatmıyor sadece, onu söylüyor. Hicaz’da düş kurupReklam
Bêhna Welat...Kurdî
Hevalnoo, carinan mirov li benda tiştekî dibe ku ruhê wî hênik bike, wekî ba bibe û di ber guhê mirov re derbas bibe. Min gava berhema 
Occo Mahabad 'a bi navê 
Helbestên Dînik xwend, tam ev hîs di dilê min de çêbû. Bawer bikin, min ev pirtûk ne wekî pirtûkên din xwend min ew hilda, danî ber sînga xwe û min rûpel bi rûpel bi wê re xeber da. Mîna ku ez bi dostekî xwe yê qedîm re li ber kulekekê rûniştim û me bi hev re dert derbas kir. Lê ya herî girîng çi bû dizanin? Gava min rûpelên vê pirtûkê vedikirin, min bêhna Kurdistanê jê girt. Ne ew bêhna di pirtûkên dîrokê de, na. Ew bêhna kixsê çiyê, bêhna xaka piştî baranê, bêhna nêrgizên ku di bin berfê de şiyar dibin. Occo di vê pirtûkê de ne mîna nivîskarekî ku ji jor de dinêre, mîna hevalekî ku bi me re di heman kolanê de meşiyaye dipeyive. Di vê dinyaya ku her kesî maskeyek kiriye ser rûyê xwe û xwe wekî aqilmend nîşan dide de, Occo bi wêrekiyeke dînane maske çirandiye. Ew dibêje ku heke em ne dîn bin, em nikarin rastiyê bibînin. Zimanê wî mîna nanê germ ê ser sêlê samîmî ye. Di her malikekê de min hîs kir ku ew behsa daxwazên me yên veşartî dike. Ev pirtûk ji bo min mîna ku ez piştî salan vegeriyam gundê xwe, çûm ser kaniya xwe û min serê xwe danî ser xaka bav û kalan. Wisa hêsan, wisa kûr û wisa dîn.
Dilê we bi pirtûkan re be, xwendineke xweş! ︎
Türkçe çevirisi:
Arkadaşlar, bazen insan ruhunu ferahlatacak, rüzgâr olup kulağının dibinden geçip gidecek bir şeylerin beklentisi içine girer. Occo Mahabad’ın Helbestên Dînik adlı eserini okuduğumda, tam da bu his kalbimde oluştu. İnanın, bu kitabı diğer kitaplar gibi okumadım onu aldım, göğsüme bastırdım ve sayfa sayfa onunla dertleştim. Sanki kadim bir dostumla bir pencere önünde oturmuşuz da birlikte dertlerimizi dökmüşüz gibi. Ama en önemlisi neydi biliyor musunuz? Bu
Occo Mahabad 'a bi navê Helbestên Dînik xwend, tam ev hîs di dilê min de çêbû. Bawer bikin, min ev pirtûk ne wekî pirtûkên din xwend min ew hilda, danî ber sînga xwe û min rûpel bi rûpel bi wê re xeber da. Mîna ku ez bi dostekî xwe yê qedîm re li ber kulekekê rûniştim û me bi hev re dert derbas kir. Lê ya herî girîng çi bû dizanin? Gava min rûpelên vê pirtûkê vedikirin, min bêhna Kurdistanê jê girt. Ne ew bêhna di pirtûkên dîrokê de, na. Ew bêhna kixsê çiyê, bêhna xaka piştî baranê, bêhna nêrgizên ku di bin berfê de şiyar dibin. Occo di vê pirtûkê de ne mîna nivîskarekî ku ji jor de dinêre, mîna hevalekî ku bi me re di heman kolanê de meşiyaye dipeyive. Di vê dinyaya ku her kesî maskeyek kiriye ser rûyê xwe û xwe wekî aqilmend nîşan dide de, Occo bi wêrekiyeke dînane maske çirandiye. Ew dibêje ku heke em ne dîn bin, em nikarin rastiyê bibînin. Zimanê wî mîna nanê germ ê ser sêlê samîmî ye. Di her malikekê de min hîs kir ku ew behsa daxwazên me yên veşartî dike. Ev pirtûk ji bo min mîna ku ez piştî salan vegeriyam gundê xwe, çûm ser kaniya xwe û min serê xwe danî ser xaka bav û kalan. Wisa hêsan, wisa kûr û wisa dîn.
Dilê we bi pirtûkan re be, xwendineke xweş! ︎
Türkçe çevirisi:
Arkadaşlar, bazen insan ruhunu ferahlatacak, rüzgâr olup kulağının dibinden geçip gidecek bir şeylerin beklentisi içine girer. Occo Mahabad’ın Helbestên Dînik adlı eserini okuduğumda, tam da bu his kalbimde oluştu. İnanın, bu kitabı diğer kitaplar gibi okumadım onu aldım, göğsüme bastırdım ve sayfa sayfa onunla dertleştim. Sanki kadim bir dostumla bir pencere önünde oturmuşuz da birlikte dertlerimizi dökmüşüz gibi. Ama en önemlisi neydi biliyor musunuz? Bu
Puan vermedi
Bazîdî berhema xwe a navê balkêş de sazka xwe li ser himên klasik ava dike. Buyer krolonijîk diyalog rasterast in. Kesên baş lap baş, ên xerab jî lap xerab in. Hemî Kurd gelek îdealin; Jîr, destemel,biaqil,serxwe û netew perestin . Dû kesayetê sereke hene Danyal û Zîlan: Zîlanê navê xwe ji Geliyê Zîlan girtiye " Em malbatek in ku me pir êş û kul kėşandine. Niva malbata min di serhildana Agiriyê de windabú. Wexta ku ez zarok búm de û bavê min ji min re "Zîlan û ronya çavên me" digotin ez pê gelek serbilind dibům. Min ji wisa zen dikir ku ji bo min digotin. Lè ez hindi mezin bûm fêr bûm ku navê xaka xwe li min kirine. Ji ber ku di vê xakė de ji Geliyê Zîlan destpê kirin seri rakin, şer bikin, berxwe bidin û şînê bigrin" ( Bazîdî, 2017,r.97) Ew piçûka pênc birane, çuye dibistanê. Keçe pir serxwe ye " Ez dixwazim dinyayė nas bikim. Çima li kuderė dinivise ku miraza jinê di mal de girtî rûniştin e " (Bazîdî,2017,r.94) heman demê de bi hêze ,mêran re kava davêje , him nêçirvanekî pir baş e û him jî jina mala ye; xwerinên pir xweş çêdike. Nexş nemûşê ew çêdike qet kes nikare çêbike. Ji xwe bedewbuna wê nav û deng e. Mêrxasiya Danyal, xwe nasîna wî û camêrtiya wî. Merî divê ew tena serê xwe dikare welat ava bike, her wek kesayetiyên din.
Dema Danyal û hevalên wî amadekariya nêçira mezin dikin, cî da diniqite dilê Danyal ; Şûna ku mêçir bikin nebin nêçir " Nêçîra guran gelek karekė bi xeter e. Cihê ku tu nêçîrvan î, tu dinêrî wan ji nişka ve xwe vajî badane û tu bûyî nêçîrê. "( Bazîdî,2017,r.152) Û dema cenderme derdora kêmina mezin qaşo benda gurganin Danyal dîna xwe dide berê çekên cendermeyan li ser wî û hevalên wî ne. Di vê kêliyê de biryar digire bo paşve çûnê. Ev kêliya epiphanykî ( hay xwe çêbûnê)rengekî dî daye berhemê. Pîştî vê kêliyê çavê Dayêl û ê
"BERF-PÂREM"
"Kalbim karanlıkta kalmıştı umarsızca. Oysa onun gün ışığına ihtiyacı vardı. Sevilmeyi hissetmek için can atıyor ve bir o kadar da seveceği ve sevileceği kimsesi olmadığını düşünüyordu. Kalbim yalnız kalmıştı. Yağmurun altında susuz kalmak gibi . Ellerimle dokunabildiğim kadar yakında ama hislerimde bir duygu oluşturamayacak kadar uzağımda kalmışlardı epeyce."
Bazen bir kitapla karşılaşırsınız ve ilk cümlesinden itibaren içinize işler, derinlerde bir yere dokunur. Bazen bir hikâye sadece sayfalarda kalmaz. Kalbinizin tam ortasına yerleşir, orada yankılanır. Berf–Pârem işte tam da böyle bir kitap.
Mutlu bir çocukluk yaşayamayan bir kız çocuğu...
Annesinin gölgesinde ezilen bir hayat…
Ve bir gün, karşısına çıkan biriyle iyileşen kalp...
Mayda, hayat ona çocuk olmayı çok görmüş. Küçüklüğünden itibaren hayatın acımasız yüzüyle karşılaşmış, hayatın yükünü omuzlamak zorunda kalan, annesinin madde bağımlılığıyla örselenmiş bir kız çocuğu.
Annesinin düşüşü hem onun hem de babasının hayatını altüst eder. Mutlu gibi görünen bir ailenin zamanla paramparça oluşuna tanıklık ederken, Mayda da hayatta kalma mücadelesi verir. Zamanla büyür, olgunlaşır, ancak geçmişin izleri silinmez. Tuğra adında bir gençle yolları kesiştiğinde ise, ikisi de birbirlerinin yaralarına merhem olacakları bir yolculuğa çıkarlar. Emekli polis Selçuk’un hayatlarında önemli bir yer edinmesiyle beraber, bu üç karakterin kesişen hayatları; kayıpları, acıları ve iyileşme çabalarını iç içe geçirir. Yaraları sarmak kolay değil elbette. Ama bazen sadece sizi anlayan bir yürek, o derin acıları hafifletmeye yeter…
Mayda, annesinin yokluğunda bir çocuğun taşıyamayacağı kadar ağır yükleri sırtlıyor.
Bu yük, onun hayatına, bakışına, insanlara olan güvenine derin yaralar açıyor. Okurken içiniz yanacak,
Sizleri Mayda ile tanıştıracağım ve küçücük bir kız çocuğunun yetişkin bir kadın olmasına dek yaşadıklarına tanık olacaksınız.
Annesinin bağımlılığının hem Mayda'nın hem de babasının hayatını nasıl etkilediğini okuyacaksınız Berf-Pârem'de ...
Mutlu bir ailenin paramparça olup dağılışını ve geriye kalanların savruluşu yüreğinize dokunacak özellikle de Mayda'nın yaşadıklarından çokça etkileyeceksiniz .
Tuğra ve Mayda'nın emekli polis Selçuk'un yanında kesişen yolları ve birbirlerinin yarasına merhem olacak iki yürek ...
" Evrenin tek bir ortak dili vardı. O da sevgiydi. İnsanlar bunu nasıl görmüyordu. Görüyorlarsa neden dünya hâlâ bu kadar kötü bir yerdi."
" İnsan sevdiği insana karşı öfke duyabiliyordu. Hattâ bazen çok masum sayılabilecek nefret söylemleri edebiliyordu. Sevgi işte iki ucu sivri bıçak gibi. Bir ucu mutluluk bir ucu keskin bir acı. Her şeyin bu dünyada zıddıyla var olduğu gibi. Zaten içinde özlem barındırmasa , sabrını sınamasa , yokluğunda seni sana kırdırmasa sevgiyi sevgi yapan ne olurdu ki ?"
Şaşırtan sonu ile şok olacağınız hem üzülüp hem de sevineceğiniz bir roman Berf-Pârem.
Reklam
Reklam