Betül Yüksel
@betulyuksel
ufuk üniversitesi-psikoloji
istanbul, 24 Aralık 1998
13 okur puanı
Ocak 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Reklam
Mutlu olma sanatı mı mutsuz olmama sanatı mıFelsefe
Schopenhauer'ın karamsar oldugunu söyleyen insanların yanı sira realist bir filozof oldugu da oldukca kabul görmekte. Mutlak doğruya ben inanmıyorum dolayısıyla Schopenhauer'ın karamsar oldugu olgusu da gercekci oldugu fikri de ne dogrudur ne yanlistir.
Eğer bu kitabı nasıl mutlu olabilirim sorusuna cevaben okuyorsanız kitabı bırakıp bu adamın felsefi görüşünü inceleyip kendinizi hazır hissettiginiz an okumaniz kanısındayım, zira siz de karamsarlığa kapılıp dünyanın kötü bir yer olduğu algısında boğulabilirsiniz. Boyle dememden Shchopenhauer'ın karamsar oldugunu iddia etmiyorum sadece bu fikre kapılmak daha kolay.
Kitapta kesinlikle katıldığım kısım şu oldu. "Sağlıklı bir dilenci, hasta bir kraldan daha mutludur". Bu kısımda yazar sagligimizi elimizden alsalar mutlulugun anlamini kaybedebilecegimizi, sagligimizin yerine hangi sujeyi koyarsak koyalım asla mutlu olamayacağımızı çünkü sağlıksızken hayatın oldukca anlamsiz olacagini anlatmakta. Gerçekten de öyle degil mi? Başımız ağrıyarak yedigimiz yemekten ne kadar zevk aliyoruz? Can sıkıntısından yedigimiz yemek bize daha haz veriyor. O sıkıntıyı aşmak adına yiyoruz bazen. Ama sağlıksızken yemek yeme zevkimiz bile elimizden alınabiliyor. Bence mutlu olmak için en iyi teskin edici cümle "Çok şükür sağlıklıyım."
Aslında 53 sayfalık bu kitap hakkında 53 saat tartisabiliriz fakat ben burda birakmak istiyorum. Umarım mutluluğu yanlış yerlerde yanlış kişilerde ve yanlış nesnelerde aramazsınız.
Yoksulluk ve Modern Toplum
İnsancıklar
Dostoyevski gerçekten çok büyük bir yazar bunu bu kitaptan sonra da çok iyi anlayabiliriz. Kitabı okurken karakterlerin yaşadığı ruhsal buhranları empati değil de sempati yaparak anladım diyebilirim hatta yaşadım. Yaşayarak okunan bir kitap hatta okuyarak da yaşıyoruz aslında. 1846 da yayınlanan bu kitap günümüzde de etkisi altına alabiliyor bizleri. Dostoyevskinin önünde bir kez daha gömleğimi ilikliyorum.
Bu kitabı taze bitirmiş biri olarak şunu söyleyebilirim ki karakterlerin birbirlerine sunduğu olayları okurken şükretmemle birlikte aslında hala böyle hayatlar yaşayan insanlarin var oldugunu hatta kimi zaman benim de o insanlardan bir farkimin olmadigini anladim. Aslında çok şeye sahipmişiz. Makar Alekseyeviç'in sadece giymek icin zar zor aldigi o çizmeyi dusununce benim renk kıyafetlerime gitsin diye almaya çalıştığım birden fazla ayakkabılar icin utandım. Bunu yazdiktan sonra degismeyi umut ediyorum fakat degismeyecegimi de biliyorum çünkü benim değismem icin toplumun degismesi gerekiyor. Toplum bizlere elimizdekilerle yetinmemeyi tüketmeyi ve daha fazla tüketmeyi empoze ediyor. Sosyal mecraların bizlerin üzerindeki toksik etkisini bir kez daha anladım. Yoksulluk insanı yiyip bitiren kara bir hastalık ve biz iyileşmemek icin debeleniyoruz.
Temel ihtiyaçlarımızdan bile vazgeçer olduk. Nasil olsa insanlar görmüyor diyerek imaja daha fazla önem verir hale geldik. Kim için ne icin? Bu düzen degisir mi yoksa boyle mi gelisir bilmiyorum ama umarım kimse Makar Devuşkin ve Varvara Alekseyevna'nın durumuna düşmez.
Bu kitabi okuyun ve okutturun.Edebiyat
İnsancıklar
Dostoyevski gerçekten çok büyük bir yazar bunu bu kitaptan sonra da çok iyi anlayabiliriz. Kitabı okurken karakterlerin yaşadığı ruhsal buhranları empati değil de sempati yaparak anladım diyebilirim hatta yaşadım. Yaşayarak okunan bir kitap hatta okuyarak da yaşıyoruz aslında. 1846 da yayınlanan bu kitap günümüzde de etkisi altına alabiliyor bizleri. Dostoyevskinin önünde bir kez daha gömleğimi ilikliyorum.
Bu kitabı taze bitirmiş biri olarak şunu söyleyebilirim ki karakterlerin birbirlerine sunduğu olayları okurken şükretmemle birlikte aslında hala böyle hayatlar yaşayan insanlarin var oldugunu hatta kimi zaman benim de o insanlardan bir farkimin olmadigini anladim. Aslında çok şeye sahipmişiz. Makar Alekseyeviç'in sadece giymek icin zar zor aldigi o çizmeyi dusununce benim renk kıyafetlerime gitsin diye almaya çalıştığım birden fazla ayakkabılar icin utandım. Bunu yazdiktan sonra degismeyi umut ediyorum fakat degismeyecegimi de biliyorum çünkü benim değismem icin toplumun degismesi gerekiyor. Toplum bizlere elimizdekilerle yetinmemeyi tüketmeyi ve daha fazla tüketmeyi empoze ediyor. Sosyal mecraların bizlerin üzerindeki toksik etkisini bir kez daha anladım. Yoksulluk insanı yiyip bitiren kara bir hastalık ve biz iyileşmemek icin debeleniyoruz.
Temel ihtiyaçlarımızdan bile vazgeçer olduk. Nasil olsa insanlar görmüyor diyerek imaja daha fazla önem verir hale geldik. Kim için ne icin? Bu düzen degisir mi yoksa boyle mi gelisir bilmiyorum ama umarım kimse Makar Devuşkin ve Varvara Alekseyevna'nın durumuna düşmez.
Bu kitabi okuyun ve okutturun.