Bitmeyecek Öykü
#okudumbitti
Bitmeyecek Öykü, Momo kitabıyla tanıdığımız Michael Ende’nin bir diğer önemli eseri.
Momo'da olduğu gibi yine her ne kadar gençlere (teenage) hitap eden bir kitap gibi görünse de aslında oldukça katmanlı ve düşündürücü yönleriyle biz yetişkinlerin de keyifle okuyacağı bir kitap.
Kitap, Bastian isimli 10 yaşlarında bir çocuğun bir kitapçıdan gizlice aldığı bir kitabı okurken kitapta anlatılan dünyanın içine girmesini, Fantazya adı verilen imparatorluğun başındaki Çocuk İmparatoriçeye isim vermek adına bir yolculuğa çıkmasını ve yeniden kendi dünyasına geri dönüş yolculuğunu anlatıyor.
Okurken Yazar'ın hayal gücüne hayran kaldım. Her defasında yarattığı varlıklar, ülkeler, dünyalar ve konular inanılmaz Gerçeklik ve kurgu arasında okura kendine yer buldurmaya çalışması da harika.
Kitapta, insanların hayal kurmayı bıraktığında 'hiçlik' duygusunun artacağı, Bastian'ın kimlik arayışı, güç kazandıkça aslında kendini kaybetmesi ve arkadaşlık temaları vurgulanıyor. Kitabın dili sade ve akıcı.
Kitabın içindeki görsellere de ayrıca bayıldım. Yazılar kırmızı ve yeşil olarak ayrılmış. Bu da bize gerçek dünya ile Fantazya ayrımını gösteriyor. Kitabın kapağında da göreceğiniz üzere birbirinin kuyruğunu ısıran beyaz ve siyah yılan ile yazar bize hayattaki iyi kötü dengesinin ne kadar önemli olduğunu vurguluyor.
Kitapta 26 harf ile başlayan 26 farklı macera var. Hepsinin üzerine saatlerce düşünüp yorum yapılabilir. Ben Michael Ende’nin hayal gücünü ve hikayeciliğini çok seviyorum. Sizin de seveceginizi düşüyorum.
SPOİLER İÇERİR!
Birinci kural: Kurallara uy.
Üçüncü kural: Babagoo her zaman haklıdır.
Dördüncü kural: Sadece Babagoo'ya inan.
Beşinci kural: Korkunç kulak ver.
Altıncı kural: Hiçbir işaretin olmaması bir işaret olabilir
Yedinci kural: Asla dolaba dokunma.
Sekizinci kural: Binlerce gün Dışarda'n gelmesem bile beni aramaya gelme.
Dokuzuncu kural: Açgöz gelince saklan.
Onuncu kural: Ortalıkta başıboş dolaşma.
On birinci kural: Şişen hayvanlardan uzak dur.
On ikinci kural: Asla duvarın üzerine çıkma.
On dördüncü kural: Günlük işleri tamamlamak gerekiyor.
On beşinci kural: İçeri'yi onun bizi koruduğu gibi koru.
On altıncı kural: Bıçağını unutma.
Yirmi birinci kural: İçerideki hayvanlara asla zarar verme.
Yirmi ikinci kural: Geceleri Yuva'dan çıkmak yok.
Yirmi dördüncü kural: Yükseklere çıkma.
Yirmi altıncı kural: Tuzakların görünmediğinden emin ol.
Yirmi yedinci kural: Kakaları bırak ama onları aynı yere yığma.
Yirmi sekizinci kural: Eğer bir Dışarılı seni görürse İçeri'den uzaklaş ve güvende olana kadar saklan.
Yirmi dokuzuncu kural: Bir Dışarılı seni yakalarsa boğazını kes, üzerini çöplerle ört. Sonra mümkün olduğu kadar hızlı ve dikkatli bir şekilde İçeri'ye dön.
Otuzuncu kural: Buzdolabının kapısını her zaman kapalı tut.
Babagoo, Landfill’i Dışarı'daki tehlikelerinden korumak için sert kurallar koyuyor ve ona dışarısı hakkında korkutucu hikayeler anlatıyor. Ancak Landfill büyüdükçe, her çocuk gibi sınırların ötesini merak etmeye, Babagoo’nun otoritesini ve "İçeri'yi ve bizi korumak için söylenen yalanları" sorgulamaya başlıyor.
...
Modern dünya bize sürekli tüketmeyi ve eskiyen her şeyi arkamıza bakmadan fırlatıp atmayı öğretiyor. Peki, bizim "çöp" deyip geçtiğimiz o atıklar, bir başkasının tüm evreni olsaydı? Darren Simpson, Çöpçüler romanında tam olarak bu sorunun
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Dostoyevski okumak duygudan duyguya geçmek gibi... Dipte başlıyor ne okuduğumu anlamıyor gibi oluyorum,hiç beklemediğim anda olaylar ivme kazanıyor bir sonraki paragrafı iple çekiyorum;tam heyecanın en üst noktasındaykende yere çakılmış gibi kalakalıyorum. İçim buruk,hüzünlü ve bir somraki sayfanın olmayışının kırgınlığı...
Ne okudum diye düşünürken fark ediyorum ki;kitaptaki herkes haklı ama kitaptaki herkes ayrıca suçlu da... Hayat gibi,insanlar gibi...
Yani bir serinin tek kötü bir kitabı bile olmaz mı? Eğer seride Lana Myers varsa hayır. Lana geçen kitapta Hadley’le yaptığı anlaşma sayesinde Deanly’e kızıla boyamaya yemin ettiği kasabaya gitme hakkı kazanır. Ama Lana hem kendi planların ilerletip hemde bu yolsuzlukla mücadele eden Logan’ı korumak zorundadır. Bu uğurda yakalanacak olsa bile. SPOILER?!! LOGAN SEN İĞRENÇSİN İĞRENÇ İĞRENÇ İĞRENÇ. Yani adam green flag diyorduk yaptığına bak. Lana’nın geçmişini istemeden olsa öğrenmişti Victoria hakkındakileri öğrenirken buna rağmen onun katil olduğunu anladığında onu kullanıp yatağa bağlayıp gitti iğrenç herif. Erkeklere bir günde küsmedik di mi? Leonard karakterini ve anlattığı örneği çok beğenmedim. Çünkü insanlar ahlaki olarak siyah ya da beyaz değildir gridir. Lisa, Logan’a olan bu davranışları bitmezse Lana kontrolden çıkabilirdi ama sağ olsun Hayden onu koruyup kolluyor. Ve Jake manevi olarak Lana’ya hem abilik yapıyor hem de ona koruyor ya Evans ailesi o kadar kötü şeyler yaşamış ki… Dedektif Johson mı neyse umarım o da ölür bir nokta da ya bağnaz koyunlar. Bu kitabın sonu yüzünden cinnet geçiriyorum sanırım.
Beyaz Diş, vahşi doğada büyüyen yarı kurt yarı köpek Beyaz Diş'in hayatta kalma mücadelesini ve zamanla insanlara güvenmeyi öğrenmesini anlatan etkileyici bir romandır. Kitapta doğanın sert kuralları, güç mücadelesi ve sevginin dönüştürücü etkisi ön plana çıkar.
Benim değerlendirmeme göre kitabın en güçlü yanı, olayları bir hayvanın gözünden hissettirebilmesidir. Beyaz Diş'in yaşadığı korkuları, öfkeyi ve güven duygusunu okuyucuya başarılı şekilde aktarır. Bazı bölümler biraz ayrıntılı olsa da genel olarak sürükleyici ve düşündürücü bir eserdir.
Kısacası, Beyaz Diş bana sevgi ve anlayışın en sert karakterleri bile değiştirebileceğini gösteren etkileyici bir hikâye olarak görünüyor. Bu nedenle okunmaya değer bir klasik olduğunu düşünüyorum.
Pek çok kişi Tolkien'e "Fantastik Edebiyatın Babası" gibi sıfatlar yakıştırıyor, fakat bu gibi sıfatları yakıştıran kişilerin türün tarihini tam olarak bilmediğini düşünüyorum.
Misal, Eddison'un eserinde yine hayali bir dünya, incelikle oluşturulmuş ve oldukça arkaik bir dil, dünyevi olmayan bir kraliçe, soyluluk ve karanlık güçler arasında gidip gelen, bocalayan, içsel çatışmalar yaşayan bir merkezi karakter mevcut. Anderson'ın, Yüzük Kardeşliği ile aynı yıl çıkan Broken Sword adlı kitabında da uzak diyarlarda yaşayan kibirli elfler, kazılar yapan cüceler, dövülmesi gereken bir kılıç, aydınlık ve karanlık ordular arasında geçen epik bir savaş, bu iki uca sıkışmış bir başka merkezi karakter ve Hristiyan ile Pagan dünya görüşlerinin iç içe olduğu bir anlatı mevcut.
Peki bu unsurlar Tolkien'e özgü değilse, onu farklı kılan şey nedir? Dunsany, Eddison ve Anderson da aydınlık ile karanlığın çatıştığı dünyalar sunsa da, bu çatışmaları incelikli, çoğu zaman ironik bir dokunuşla aktarırlar. Ahlakı mutlaklar üzerinden sunmanın tehlikeli olduğunu kabul ederler. Tolkien (ya da C.S. Lewis) ise kötülüğü kötü, iyiliği iyi olarak göstermekte hiçbir sorun görmez. İkisinin kesiştiği tek nokta, Gollum'un hikayesinde de görüldüğü üzere, dürüst bir kişinin baştan çıkarılması durumudur. Ancak Gollum dahi, Eddison'ın Lord Gro'su ya da Anderson'ın Scafloc'u gibi alternatif bir dünya görüşü içinde yaşayan bir karakter değildir. Yalnızca Tolkien'in, tabiri caizse, iki kutuplu ahlakının iniş çıkışları arasında savrulup gider.
Kötülüğü dışsal, akıl dışı bir olgu olarak sunmak, "bize karşı duran, bilinmeyen" olarak tanımlamak tehlikeli bir mesajdır. Çünkü okuyucu kendi ahlakını bu oluşturulmuş dünyanın üzerine ekler ve dayatır, ki modern fantastik yazarların çoğu, Tolkien'in örneğini
