Elif
@bielifcan
Küçük adımlarla yürümek isterdim kimsenin bana bakmayacağını bilsem.
Şu anda okuduğu kitap
Hayat beni böyle köşeye sıkıştırmayı, gözümün içine baka baka çelme takmayı severdi. Hayatın unuttuğu bir şey varsa, o da bir yerden sonra daha fazla düşülmediğiydi.
Bir sabah uyanıp aynaya baktığında karşında annen duruyor olacaktı.
Sevdiğinin yokluğu... Öylesine acı bir duygu ki! Kimsesizliğin, çaresizliğin ayak seslerinden başka hatırını soran yok. Çevrende onun dışında sevdiğin ve seni seven farklı birileri olsa bile. Garipsin, ıssızsın, çaresizsin...
Her ne olursa olsun sevgimi, nefretimi, hırsımı, özlemimi kâğıda dökmeliydim. İçim ferahlamalı, yüreğimde ne varsa satırlara akmalıydı.