Dema min nû pirtûkê da destê xwe min ji xwere got bixwînim nexwînim hewceyî xwendina vê pirtûkê dike gelo (mamoste nebihîze welleh wê nifiran bike) lê piştî min hevoka pêşî
"Me bo hebûnê şer kir.
Baş e, evqas jiyanên ku qediyane, çi ne?
Ez di bin bandora hevokê de mam min fehm kir kū divê kû pirtûk bê xwendin
Lîlav di zimanê kurdî de tê wateya ava ku ji helandina berfê dertê, yanî ava biharê ya zelal û hênik. Nivîskar ev nav ne tenê wekî navekî fîzîkî, lê wekî metaforekê bi kar aniye. Çîrokên di pirtûkê de mîna lîlavê ne; carinan sar û cemidî ne (ji ber rastiyên jiyanê yên giran), carinan jî wekî mizgîniya biharê hênikahî û hêviyê didin dilê mirov.
Nivîskar vê pirtûkê de şêwazeke gelekî kurt, fersendî (mînîmalîst) û helbestî bi kar tîne. Çîrokên wî dirêj nabin; bi çend hevokan an bi rûpelekê dikare cîhaneke mezin bide avakirin. Ev yek di diyalogên pirtûkê de jî xwe dide nîşandan. Wekî ku di pişt pirtûkê de jî tê gotin, dema ku jê tê pirsîn "Çima helbest û çîrokên xwe wisa kin kin dinivîsî?", ew dibêje: "Mirin li ber deriyê me teva ye. Ez naxwazim yek helbest û çîrok jî di nîvî de bimîne." Ev bersiv bi xwe jixwe felsefeya pirtûkê û leza jiyanê ya di nav sînorên mirinê de nîşan dide.
Zimanê pirtûkê kurdiyeke şirîn, herikbar û zelal e. Nivîskar ferhengoka deverê (Batman û derdora wê) û rîtma zimanê axaftinê pir baş di nav hunera çîrokê de bikaranîye
Pirtûk rasterast ji dilê civakê û jiyana rojane pêk tê Di pirtûkê de mirov rastî gelek mijaran tê
Evîn û Hesret Têkiliyên di navbera mirovan de, evînên ku di nîvî de mane û hesreta demên berê.
Şer, Wendabûn û Êş Bandora şer û rewşa psîkolojîk a li ser civakê, trawmayên ku mirov di jiyana rojane de dikişînin.
Rastiya Jiyana Bajêe Hevrikiya mirovê nûjen a bi bajêr re, tenêbûn û hewldana hebûnê .
Karakterên pirtûkê ne
Bahar Sevim tarafından kaleme alınan "Biharê" adlı eser, yazarın yaşanmışlıklardan süzerek kağıda döktüğü, insan ve yaşam arasında bir köprü kurmayı hedefleyen duygusal bir şiir kitabıdır. Ekim 2025'te ikinci baskısı yapılan bu eser, okuyucuyu derin bir içsel yolculuğa davet eder.
Kitabın genel temaları ve içeriği şu şekilde özetlenebilir:
Şiirin İyileştirici Gücü: Yazar, ön sözde her insanın bir şiiri ve türküsü olması gerektiğini savunur. Şiirin insan ruhuna iyi geldiğini, yüreği terbiye ettiğini ve insanın sevdiği her şeyle bağ kurmasını sağladığını vurgular.
Yaşanmışlık ve Duygusal Derinlik: Kitaptaki şiirler; aşk, özlem, yalnızlık, hüzün ve yaşam mücadelesi gibi evrensel temalar üzerine kuruludur. Yazar, özellikle babasının kaybının ardından hissettiği derin acıyı ve sonbaharın soğukluğunu dizelerine taşımıştır.
Doğa ve Coğrafya Betimlemeleri: Eserde Munzur, Dicle, Fırat gibi coğrafi semboller ve nisan, mart, güz ayları gibi mevsimsel döngüler duygularla harmanlanarak işlenir. Papatyalar ve gökyüzünün maviliği gibi doğa unsurları sıkça kullanılır.
Toplumsal ve İnsani Temalar: Şiirlerde mültecilik, sürgün, çocukluk özlemi, kaybedilen değerler ve "biz" olamama sancısı gibi toplumsal konulara da yer verilir.
Dil ve Üslup: Bahar Sevim, duygularını "dağınık" olarak nitelendirdiği samimi bir üslupla, bazen kafiye kaygısı gütmeden, doğrudan yüreğe dokunan bir dille aktarır.
Şiirlerini birer "bir avuç duygu" olarak niteler ve okuyucuya birer emanet gibi sunar.
Kitap, okuyucuya kalbi daraldığında sesli şiir okumasını ve türkü dinlemesini tavsiye ederek, mutluluğun kaynağının bu sanatsal dokunuşlarda olabileceğine işaret eder.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Pêncî Salên Sax di Xizmeta Kurdî de
"şa'irek
tenê ew dikare barê şevê ragire.."
Berken Bereh, şairê zemanê xwe û yê hemû zemanan.. pirr şanaz im bi hebûna wî, nasîna wî û bi xwendin û fêhmkirina wî.. Rebê alemê temenekî dirêj û bi sihet bike para mam Berken, pênûsa wî xurttir bike..
Ev pirtûka li ber destê me, Kirasê Heyînê, ji aliyê weşanxaneya Nûbiharê ve hatiye amadekirin, bona xatirê pêncî saliya nivîskariya Berken Bereh. Helbestên tê da tev di hejmarên kovara Nûbiharê de hatine weşandin. Weşanxaneyê jî xwestiye van helbestan tomar bike, bi awayekî rêk û pêk bigihîne xwendevanên helbesta kurdî. Di heman demê de Bereh, edîtoriya helbestên kovara Nûbiharê dike.
Heke em bi kurtasî behsa helbestên Bereh bikin, em dikarin bibêjin şa'irê me, wekî gelek şa'irên kurdî, zêdetir cih daye temayên wek işqa welat, nasname, feqîrî û belengazîya miletê kurd, evînên nîvcomayî, lêgerîna azadî û rasteqîniyê û hwd. Helbestên Bereh hem ji kaniya helbesta kilasîk av vexwariye, hem jî ji ya modern. Şa'ir, ji herdu serdeman îstifade kiriye û helbestên xwe jî li gorî herdu serdeman nivîsiye. Exleb şêwazeke pastoral, zimanekî sade û car caran devokî bi kar anîye.
Gelek xwendevan li ber destê mam Berken gihîştine, ji tecrûbeya wî ya bi salan îstifade kirine, guh dane şîretên wî, helbestên wî ji xwe ra kirine mînak û îlham. Ev, nîşaneya gewrebûna giyanê wî ye, di heman demê de gewrebûna şa'irtiya wî.. Berken Bereh, hê jî qelema wî di destan de, dinivîse, dineqişîne.. Hêvîdar im ku em ê hîn gelek salan ji kaniya dilê wî avê vexwin, li ser bîra wî temaşeya wêneyê xwe bikin.
Em nirxandina xwe bi çarîneke wî biqedînin:
"me digot qey bihar e
lê xeweke giran bû emrê me
erê niha dibêjinê payîz
lê em dizanin ku sûcdar bîr û hişê me ye.."
Puan vermedi
Bazîdî berhema xwe a navê balkêş de sazka xwe li ser himên klasik ava dike. Buyer krolonijîk diyalog rasterast in. Kesên baş lap baş, ên xerab jî lap xerab in. Hemî Kurd gelek îdealin; Jîr, destemel,biaqil,serxwe û netew perestin . Dû kesayetê sereke hene Danyal û Zîlan: Zîlanê navê xwe ji Geliyê Zîlan girtiye " Em malbatek in ku me pir êş û kul kėşandine. Niva malbata min di serhildana Agiriyê de windabú. Wexta ku ez zarok búm de û bavê min ji min re "Zîlan û ronya çavên me" digotin ez pê gelek serbilind dibům. Min ji wisa zen dikir ku ji bo min digotin. Lè ez hindi mezin bûm fêr bûm ku navê xaka xwe li min kirine. Ji ber ku di vê xakė de ji Geliyê Zîlan destpê kirin seri rakin, şer bikin, berxwe bidin û şînê bigrin" ( Bazîdî, 2017,r.97) Ew piçûka pênc birane, çuye dibistanê. Keçe pir serxwe ye " Ez dixwazim dinyayė nas bikim. Çima li kuderė dinivise ku miraza jinê di mal de girtî rûniştin e " (Bazîdî,2017,r.94) heman demê de bi hêze ,mêran re kava davêje , him nêçirvanekî pir baş e û him jî jina mala ye; xwerinên pir xweş çêdike. Nexş nemûşê ew çêdike qet kes nikare çêbike. Ji xwe bedewbuna wê nav û deng e. Mêrxasiya Danyal, xwe nasîna wî û camêrtiya wî. Merî divê ew tena serê xwe dikare welat ava bike, her wek kesayetiyên din.
Dema Danyal û hevalên wî amadekariya nêçira mezin dikin, cî da diniqite dilê Danyal ; Şûna ku mêçir bikin nebin nêçir " Nêçîra guran gelek karekė bi xeter e. Cihê ku tu nêçîrvan î, tu dinêrî wan ji nişka ve xwe vajî badane û tu bûyî nêçîrê. "( Bazîdî,2017,r.152) Û dema cenderme derdora kêmina mezin qaşo benda gurganin Danyal dîna xwe dide berê çekên cendermeyan li ser wî û hevalên wî ne. Di vê kêliyê de biryar digire bo paşve çûnê. Ev kêliya epiphanykî ( hay xwe çêbûnê)rengekî dî daye berhemê. Pîştî vê kêliyê çavê Dayêl û ê
Tozlu Yol
Tozlu yol 
Tozlu Yol @Baharsevim72 
Bahar Sevim
Bahar Sevim’in Biharê isimli şiir kitabını okumuş ve çok beğenmiştim. O kitap üzerine duygu ve değerlendirmelerimi kendisiyle paylaşmıştım. Yakın zamanda ise Tozlu Yol romanını okuma güzelliğine eriştim.
Şiirlerinde olduğu gibi romanında da kendine özgü bir tarz ve yoğun bir duygu dili ,şiir dili mevcut. Uzun bir roman değil; ancak kısa bir hikaye olarak da değerlendirilemez. Bu yönüyle günümüz edebiyatında üst seviyelerde yer alan“novella” türüne, yani uzun hikaye ile kısa roman arasındaki o özel kategoriye dahil edilebilir.
Tozlu Yol, sevgi, fedakarlık, toplumsal beklentiler ve eğitimin dönüştürücü gücü gibi temaları derin bir duygusal tonla işleyen dokunaklı bir romandır. Değişen bir coğrafyanın fonunda geçen roman, genç bir Kürt kızı olan Helin ile idealist bir öğretmen olan Selim’in hikayesini anlatır. Bahar Sevim’in sade ama etkileyici dili, okuru karakterlerin iç dünyasına ve yaşadıkları zorluklara güçlü bir biçimde bağlar.
Roman, köy yaşamının güzelliklerini ve zorluklarını, insan ilişkilerinin karmaşıklığını ve ataerkil bir toplumda kadınların karşılaştığı engelleri başarıyla yansıtır. Ayrıca savaşın birey ile toplum üzerindeki etkisi belli bir boyutta işlenmiştir. Bunlar hem bireysel hem kolektif acıları, umutları ve zorlukları bir şekilde hissettiriyor.
Eserin ana teması, Helin’in öğretmenine duyduğu ama tam olarak anlamlandıramadığı duygular üzerinden, en genel anlamda insanın anlam ve hakikat arayışını ele alıyor denilebilir. Bazen bu arayış bizi farkında olmadan “tozlu yollara” sürükler; bazen de içsel bir dönüşüme taşır. Karakterimiz, kadının doğasında var olan o güçlü potansiyeli, kimi yaşanmışlıklardan sonra fark eder ve bunu aşma noktasında gereken iradeyi gösterir.
İnsan yaşamında kimi süreçler
Tozlu Yol @Baharsevim72 Bahar Sevim
Bahar Sevim’in Biharê isimli şiir kitabını okumuş ve çok beğenmiştim. O kitap üzerine duygu ve değerlendirmelerimi kendisiyle paylaşmıştım. Yakın zamanda ise Tozlu Yol romanını okuma güzelliğine eriştim.
Şiirlerinde olduğu gibi romanında da kendine özgü bir tarz ve yoğun bir duygu dili ,şiir dili mevcut. Uzun bir roman değil; ancak kısa bir hikaye olarak da değerlendirilemez. Bu yönüyle günümüz edebiyatında üst seviyelerde yer alan“novella” türüne, yani uzun hikaye ile kısa roman arasındaki o özel kategoriye dahil edilebilir.
Tozlu Yol, sevgi, fedakarlık, toplumsal beklentiler ve eğitimin dönüştürücü gücü gibi temaları derin bir duygusal tonla işleyen dokunaklı bir romandır. Değişen bir coğrafyanın fonunda geçen roman, genç bir Kürt kızı olan Helin ile idealist bir öğretmen olan Selim’in hikayesini anlatır. Bahar Sevim’in sade ama etkileyici dili, okuru karakterlerin iç dünyasına ve yaşadıkları zorluklara güçlü bir biçimde bağlar.
Roman, köy yaşamının güzelliklerini ve zorluklarını, insan ilişkilerinin karmaşıklığını ve ataerkil bir toplumda kadınların karşılaştığı engelleri başarıyla yansıtır. Ayrıca savaşın birey ile toplum üzerindeki etkisi belli bir boyutta işlenmiştir. Bunlar hem bireysel hem kolektif acıları, umutları ve zorlukları bir şekilde hissettiriyor.
Eserin ana teması, Helin’in öğretmenine duyduğu ama tam olarak anlamlandıramadığı duygular üzerinden, en genel anlamda insanın anlam ve hakikat arayışını ele alıyor denilebilir. Bazen bu arayış bizi farkında olmadan “tozlu yollara” sürükler; bazen de içsel bir dönüşüme taşır. Karakterimiz, kadının doğasında var olan o güçlü potansiyeli, kimi yaşanmışlıklardan sonra fark eder ve bunu aşma noktasında gereken iradeyi gösterir.
İnsan yaşamında kimi süreçlerBir şiirden öte
Bıharê
İlk defa bir şiir kitabi değerlendirme hadsizliğini gösteriyorum.Daha önce roman,arastirma-inceleme vb.alanlarda amatörce de olsa degerlendirmelerim olmuştu.Bu şiir kitabi benim için ilkti.Beni buna sürükleyinin,günlerce bunun üzerine çalışıp amiyane deyimle kafa patlatmanın nedenini halen kendime soruyorum ve cevabını arıyorum.Emin olduğum tek şey bu süre zarfında evrendeki en büyük çekim kuvveti tarafından sarmalandığımdır.Lakin bu çekim kuvveti yeri geldiğinde yazarı elestirmeyeceğim anlamına gelmez.Ki eleştirilerim mevcuttur.Hakikate, güzele ulaşmak için yapıcı eleştirilerin kesinlikle olmasını belirten bir insanım ve bu metodoloji ile değerlendirmelere geçelim:
Yazarın şiirlerinin temasında göze çarpan "Yitiklik ve Kaybedilenler, Sürgünlük,Multecilik,Aidiyet, Doğaya övgü" vb.konular oluyor.
"Elde avuçta ne varsa kaybettik, dostluğu, kardeşliği kaybettik."
Bu dizelerde hepimizin hayatında sıkça karşılaştığımiz yitirme teması öne çıkıyor. Yazarin şiirlerinde ölüm, ayrılık, geçmişe duyulan özlem sadece bireysel değil, toplumsal bir kaybın da ifadesi. Aynı hepimizin sık sık dönüp baktığı, ama ulaşamadığı çocukluk günleri gibi...
“Sürgün olmuşum yurt bildiğim topraklarda.”
Halklarımızın yaşadığı tarihsel travmalarla iç içe geçmiş bir sürgünlük duygusu var. Tıpkı birçoğumuzun yaşadığı yersizlik, bağsızlık hissi gibi... Bu şiirler bu coğrafyanın sesiyle konuşuyor.
Munzur, Dicle, rüzgâr, bulut, papatya, sarı başak gibi imgeler sık sık tekrar eder. Bunlar hem şiirin halkla, toprakla bağını kurar, hem de yitirileni simgeler. “Munzur’a karşı çay içmek” bir şiir değil, bir yaşama biçimi, özlemle baktığımiz...
Şiirler gösterişli değil, içten bir dertleşme gibi. Bu da benim sevdiğim şiir
Bıharê
İlk defa bir şiir kitabi değerlendirme hadsizliğini gösteriyorum.Daha önce roman,arastirma-inceleme vb.alanlarda amatörce de olsa degerlendirmelerim olmuştu.Bu şiir kitabi benim için ilkti.Beni buna sürükleyinin,günlerce bunun üzerine çalışıp amiyane deyimle kafa patlatmanın nedenini halen kendime soruyorum ve cevabını arıyorum.Emin olduğum tek şey bu süre zarfında evrendeki en büyük çekim kuvveti tarafından sarmalandığımdır.Lakin bu çekim kuvveti yeri geldiğinde yazarı elestirmeyeceğim anlamına gelmez.Ki eleştirilerim mevcuttur.Hakikate, güzele ulaşmak için yapıcı eleştirilerin kesinlikle olmasını belirten bir insanım ve bu metodoloji ile değerlendirmelere geçelim:
Yazarın şiirlerinin temasında göze çarpan "Yitiklik ve Kaybedilenler, Sürgünlük,Multecilik,Aidiyet, Doğaya övgü" vb.konular oluyor.
"Elde avuçta ne varsa kaybettik, dostluğu, kardeşliği kaybettik."
Bu dizelerde hepimizin hayatında sıkça karşılaştığımiz yitirme teması öne çıkıyor. Yazarin şiirlerinde ölüm, ayrılık, geçmişe duyulan özlem sadece bireysel değil, toplumsal bir kaybın da ifadesi. Aynı hepimizin sık sık dönüp baktığı, ama ulaşamadığı çocukluk günleri gibi...
“Sürgün olmuşum yurt bildiğim topraklarda.”
Halklarımızın yaşadığı tarihsel travmalarla iç içe geçmiş bir sürgünlük duygusu var. Tıpkı birçoğumuzun yaşadığı yersizlik, bağsızlık hissi gibi... Bu şiirler bu coğrafyanın sesiyle konuşuyor.
Munzur, Dicle, rüzgâr, bulut, papatya, sarı başak gibi imgeler sık sık tekrar eder. Bunlar hem şiirin halkla, toprakla bağını kurar, hem de yitirileni simgeler. “Munzur’a karşı çay içmek” bir şiir değil, bir yaşama biçimi, özlemle baktığımiz...
Şiirler gösterişli değil, içten bir dertleşme gibi. Bu da benim sevdiğim şiir