Hepimiz bir zamanlar "birisiydik" şimdi ise bize kesin anlamda birer hiç gibi davranılıyordu. Kişinin kendi içsel değerine ilişkin bilinci daha yüce,daha tinsel şeylere demirlenmiştir ve kamp yaşamı tarafından sarsılamaz; ama tutuklular şöyle dursun, özgür insanlardan kaçı böyle bir bilince sahip ki ?
Kalbinizi birbirinize verin ama emanet etmeyin.
Yalnızca yaşamın elleri tutabilir kalbinizi.
Ve yan yana durun ama çok yakın değil.
Ayrık durur mabedin sütunları,
Ve büyüyemez selvi ile meşe birbirinin gölgesinde.
Mutluluk insanın önüne koyduğu hedefler uğruna verdiği çabada yatar .Özel olarak şu veya bu başarıyı elde etmemiz gerekmiyor; bütün mesele hayatta bizi anlamlı gelen bir şeyin peşinden gitmeye, onun için uğraş vermeye kendimizi adamamız.