bilgesu️
@bilgesuustun
26 okur puanı
Mayıs 2019 tarihinde katıldı
Beni üzen şey bu değildi: İçimde beliren duyguların yüzde birini bile dile getiremiyordum. Onlarla düşüncelerimi tam olarak nasıl bulup çıkarmalıyım meydana, işte bu düşündürüyordu beni.
“Çeşmenin suyu akıyordu, nehrin suları akıyordu, gün geceye akıyordu, şehirdeki yaşam ölüme akıyordu; âdet böyleydi, zaman ve devran kimseyi beklemezdi: çok geçmeden fareler deliklerinde koyun koyuna uyumaya başlamışlardı, maskeli balonun ışıkları akşam yemeği için ışıl ışıldı; yani her şey doğal akışına uygun ilerliyordu.”
İşte, zaman döngüsel olduğu için sadece geçmişi değil, geleceği hatırlamak da mümkündü. Kısacası hatırlama ile kehanet aynı şeydi. Öte yandan, filozof Aristatalis gözler nasıl ki ışığı ve kulaklar da sesi algılıyorsa, hafızanın da zamanı algıladığını ileri sürmüştü.
….hafızanın, tıpkı göz ve kulak gibi bir duyu organı olduğunu söyler görünüyordu. Bununla birlikte hafıza geçmişi ve geleceği algılamaktaydı. Ancak bu filozof, geçmişin ve geleceğin olmadığını söyleyerek Fisagorculardan ayrılıyordu. Mesela, “Bir dedem var idi,” dendiğinde bundan, dedenin artık var olmadığı, “Bir oğlum olacak,” dendiğinde ise oğlun henüz var olmadığı sonucu çıkıyordu. Öyleyse var olduğu söylenen herhangi bir şey geçmişte ve gelecekte olamazdı. “Her ne kadar uzakta olsalar da zihinde şimdi bulunan şeylere bir bak,” diyen İbni Parmen’e göre, “şimdi çocuk olduğunu” ve “şimdi ihtiyar olduğunu” hatırlayan, dolayısıyla “algılayan” biri yanılmaktaydı. O, aynı zamanda hem çocuk hem de ihtiyar olamazdı. Ne çocuk ne de ihtiyar olan biri de, ezelî ve ebedî bir “şimdi” içinde yaşıyor demekti. İşte bu yüzden o kişinin ölümsüz olduğunu kabul etmemiz gerekiyordu.
