Bilgirafya
@bilgirafya
Dünyanın sonu insanın yüreğinin içinde gelir.
''Kimim ben? Hayatını, Türk irfanına adayan, münzevi
ve mütecessis bir fikir işçisi."
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Koca yürekli Yusuf
Yusuf'u okurken Yusuf oldum. Çocukluktan beri peşini bırakmayan talihsizlikler nasıl da yormuştur ruhunu. Aynı evde kardeş gibi büyüdüğü aşk beslediği eşinin, anne sözüyle kötü yollara girmesi onu çok hırpalar. Bazen aşk tutkudan ziyade güvendir. Bir kısım vardı kitapta sırtımda taş taşırım amma yeter ki aklım burada kalmasın diye. Günümüz evlilikleri geldi aklıma. TV programlarında izlediğimiz bizi toplumu tüketen kısımlar. Buda mı varmış diye şaşırmadığımız o iğrenç vaziyetler. Sanırım insan en çok güvenmek istiyor anasına babasına bacısına ağabeyine en çok da eşine. Eş demek ruh birlikteliği ekmek paylaşımı demek değil midir? Sanırım Yusuf'u tüketen şey çaresizlik garibanlık en çok da kara sevda. Çok okunan bir eserdir. Hala okumayan varsa Sabahattin Ali'nin eşsiz yorumuyla tanışmalı. Keyifli okumalar dilerim dostlar.
Garip Orhan VeliŞiir
Şiir denince aklımıza dalıp gittiğimiz hisler gelir. Aslında çoğu zaman tam da bu dediğimiz fakat dile getiremediğimiz derin çok derin kelimeler. Orhan Veli muhakkak bunu çok iyi yapan usta şairlerden. Bir çok satırda nasıl ya dedim nasıl bu kadar güzel anlatabilmiş. Durup düşündüğü kısımlar da çok fazla. Halktan gelen bir garip Orhan Veli. Bazen İstanbul'u dinler bazen yalnızlığı betimler. Eskiden aa Şiir kitabı mi der okumak istemezdim. Oysa ne büyük mirasmış o satırlar. Şiir okuyalım dostlar. Bize duyguların tadını versin. Hatta seslendirelim. Hoşumuza giden bir cümleyi. Aynaya bakıp hisli hisli okuyalım. İnsan psikolojisinde en büyük güç inanmaktır. Güzel şeylere inanalım. Güneşli günlere inanalım.
Ah Raif EfendiEdebiyat
Nasıl başlasam bilemedim. Okurken hissettiğim duygular hep yoğundu. Kış günü içime tüm ayazı çekmiş gibiydim. Sanırım Raif Efendi ruhlu bir insana hiçbir zaman denk gelmicek hayatım. İnsan yaşamının nasıl hiç olduğunu, yalnızlığı hissettirdi bana. Gözlerimden aktığı kısımlar evladının kokusunu içine çekememesiydi. Evlat sanırım en değerli şey iken ondan habersiz yaşayıp gitmek. Nerde nasıl neler ile karşılaşırız bilmiyorum. Hayatın tokatı her an vurup birini yere serebilir. O kadar hisli bir yazar olması mümkünmüş demek. İnsanları gözlemlemesi içten duyguları. Kitap okuma alışkanlığı kazandıran kitaptır. Çok değerlidir benim için. Bir çok arkadaşıma hediye ettim. İnsanlar o satırları okumalı. Ruhu olan insanlarla yola çıkıp ruhu olan insanlarla yolda kalmalıyız. Çoğumuz bir buzdolabı ile yaşıyoruz. Veya duvar ile. Birbirimize duvar olucaksak sırtında dağ gibi duran bir duvar olmalıyız. Birbirini anlamayan dinlemeyen duvarlar değil. Monoton hayatında geçmişinin iziyle yaşayan Raif Efendi, efendi ruhuyla kendine aşık etti. Genç hanımlar yollarınız efendi insanlara çıksın. Çiçekler açsın.
