Toplumun kurallarına ve bitmek bilmeyen rollerine yabancılaştıkça, insan yalnızlığın aslında ne büyük bir lüks olduğunu anlıyor. Vitrinler gürültülü, sokaklar kalabalık; bize ise bu derin sessizlik kalıyor.
Umman arayıp, damlayı bulmak ne acı
Günden güne bitmek, heder olmak ne acı
Sevdiklerimiz yok, o sevenler nerde
Uzlet ne kadar zor, unutulmak ne acı.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Birinin uyku problemi var, birinin bitmek bilmez kıskançlık nöbetleri var, birinin tuhaf bir takıntısı var, birinin geçmişten gelen bir yarası var. Hepimizin bir şeyleri var.
İçime dönüp bakıyorum, içimde arta kalan zamandan birikenler var.
Geçmişe dönüp bakıyorum, her anımdan arta kalan bir ceza var.
Ödüyorum işte ve bitmiyor bitmek nedir bilmiyor...
En çokta kendimle alıp veremediklerim oluyor.
Her seferinde en başa tekrar tekrar dönüyorum.
Her seferinde aynı cezayı tekrar tekrar çekiyorum.
Ki ben kendimle baş etmeyi bilmiyorum, Ve anlaşılmaz bir kargaşaya dönüşüyorum.
Ağır, bitmek tükenmek bilmeyen bir hüzün dalgasına kapılıp ruhsal olarak her çöktüğümde, gerçek bir sebebim olmasını dilerdim.
Sayfa 196
Ben hiçbir zaman tam anlamıyla yaşamadım; hayatım bir türlü başlamadı, hep bitmek bilmeyen bir hazırlık evresi gibi kaldı.
