Kaan Uçak
@bkaann
Şu anda okuduğu kitap
Her insan yaşı ilerledikçe geçmişine özlem duymaya başlar. Zaman yaş ilerledikçe daha hızlı akmaya, hayatı kaçırıyor olma düşüncesi ise varlığını iyice hissettirmeye başlar. Hatta insan bazen belli bir yaştan sonra zamanın durmasını bile ister mümkünmüş gibi. Çünkü gençlik yıllarını ister dolu dolu geçirsin ister durağan, sakin geçirsin hayat kargaşası, yaşam mücadelesi ister istemez insanı olgunlaştırır ve fırtınalar estirilen dönemlerin artık eskide kaldığını ve o dönemlerdeki enerjinin, hevesin artık kalmadığını fark ettirir. Kişinin öncelikleri vardır artık, sorumlulukları artmıştır. En şanslısının, mutlusunun bile isteyeceği bir şeydir gençlik yıllarına, hatta çocukluk yıllarına dönebilmek.
Kitabın konusuna bayıldım. Bir çırpıda okuyup bitiriverdim zaten oldukça ince bir kitap. Yazarın daha önce hiçbir kitabını okumamıştım ve kendisi hakkında da hiçbir bilgim yoktu. Ama 50 sayfalık şu kitaptan 
F. Scott Fitzgerald'ın çok iyi bir gözlemci olduğu çıkarımında bulunabiliriz. 44 yaşında gelen ölüm çok erken gelen bir ölümdür. Fitzgerald da tıpkı 
Sabahattin Ali, 
Franz Kafka, 
Jack London gibi erken yaşta hayatını kaybeden ama geride çok olgun bir eser bırakabilmiş yazarlardan bir tanesi. Bu kısa ömründe bir bebek ile yaşlı bir insanın yaşam biçimi hakkında oldukça iyi çıkarımlarda bulunabilecek kadar hayat deneyimi edinmiş, kadınları ve erkekleri oldukça iyi tanımış, anne-baba olmanın ve onlarla ilişkilerin çocuklara yansıma şeklini çok iyi analiz etmiş ve bunu bu kitabında zekice ve ustaca kurgulamış Fitzgerald. Her ne kadar terse işleyen bir zaman akışı kurgulasa da aslında hayat acımasız bir hızla akıp giderken her şeyi zamanında yaşamanın güzelliğini ve değerini çok güzel anlatmış bize.
F. Scott Fitzgerald'ın çok iyi bir gözlemci olduğu çıkarımında bulunabiliriz. 44 yaşında gelen ölüm çok erken gelen bir ölümdür. Fitzgerald da tıpkı Sabahattin Ali, Franz Kafka, Jack London gibi erken yaşta hayatını kaybeden ama geride çok olgun bir eser bırakabilmiş yazarlardan bir tanesi. Bu kısa ömründe bir bebek ile yaşlı bir insanın yaşam biçimi hakkında oldukça iyi çıkarımlarda bulunabilecek kadar hayat deneyimi edinmiş, kadınları ve erkekleri oldukça iyi tanımış, anne-baba olmanın ve onlarla ilişkilerin çocuklara yansıma şeklini çok iyi analiz etmiş ve bunu bu kitabında zekice ve ustaca kurgulamış Fitzgerald. Her ne kadar terse işleyen bir zaman akışı kurgulasa da aslında hayat acımasız bir hızla akıp giderken her şeyi zamanında yaşamanın güzelliğini ve değerini çok güzel anlatmış bize.
Benjamin Button'ın Tuhaf HikayesiF. Scott Fitzgerald · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 202027,9bin okunma
Yolcularını kapının önünde indirmeye başlamış ihtişamlı bir kupa arabasının arkasında durdular. Bir hanım göründü arabanın kapısında, onu yaşlıca bir beyefendi takip etti, sonra günah kadar güzel genç bir hanım indi arabadan. Benjamin irkildi; adeta kimyasal bir değişim sonucunda bedeninin tüm unsurları çözülüp dağılıyor ve yeniden birleşiyor gibiydi. Tepeden tırnağa ürperdi, yanaklarına ve alnına kan hücum etti, kulaklarında kendi kalbinin atışını duyuyordu. İlk aşktı bu.
İbrahim Şinasi bu topraklarda yetişmiş ama ismi pek bilinmeyen yazarlarımızdan bir tanesi. Bilinen tek önemli eseri elimizdeki bu kitap olsa da sanatçının birçok sözlük, şiir, tiyatro oyunları yazma, çevirme geçmişi var. Tabi bu eserlerin edebi olarak Türk Edebiyatına katabilecekleri meçhul çünkü birçoğu yarım kalmış veya bir eser oluşturma çabasıyla deneme girişimleri sonucu meydana gelmiş çalışmalar. Ama dönemin zor şartlarını göz önünde bulundurulduğunda da edebiyatımızın oluşumuna katkıları bakımından çok değerli çabalar olduğunu söylememek olmaz. Temel her zaman önemlidir, bu yüzden #k:209544 incelememde (#204064427) de anlatmaya çalıştığım gibi edebiyatımızın bugünkü geldiği seviyenin en önemli sebeplerinden biri başta Tanzimat Dönemi eserlerinin ve sanatçılarının üstün çabaları sonucu elde ettikleri başarılarıdır. Şinasi de bu alanda en çalışkan isimlerden bir tanesidir.
Şair Evlenmesi'ni bitirdiğimde oyundan ziyade kitabın sonundaki yazarın ölümüne yakın döneminin anlatıldığı kısımdan etkilendim. Oyun kısmı konu itibariyle oldukça basit tabi ama yine diğer Tanzimat Dönemi eserlerinde olduğu gibi verdikleri fikir açısından oldukça aydınlatıcı. Bundan neredeyse 120- 130 yıl öncesinin cümlelerini okuyoruz bu dönemlerin eserlerinde ve birçoğunda görücü usulü evliliğin insanlara faydadan çok zararı olduğu, bilgili ve kültürlü olmanın aşağılandığı, küçümsendiği bir toplumun çürümeye mahkum olduğu, din adamlarının dini çıkarlarına alet etmekten çekinmediği o zamanlarda dahi bizlere anlatılmaya çalışılmış. Bu sebepler bu kitapları okumak için gayet yeterli ve motive edici olduğu kadar, yazarlarının ileri görüşlülüğüne, zekalarına ve çalışkanlıklarına hayranlık duymanıza sebep oluyor bir bakıma. Yine de bu eserin bir ilk özelliği taşıdığının ve
Ebüzziya Tevfik'in Şinasi'nin Son Günlerinden Notları
Demek Efendi henüz ölüm döşeğindedir. Onu orada görmek istiyordum. Bir daha yüzünü görmek, bence her arzunun üstünde idi. Milleti dilsizlikten kurtaran, bize edebiyat sevgisi, bir siyasi düşünce veren, zulümden nefret ettiren, zalimleri yılandan korkunç, akrepten iğrenç, cellattan merhametsiz tanıtan oydu. Onu, o deha örneğini, ölümün çukuruna verilmeden önce bir kez daha görmek benim için bir evlatlık göreviydi. O hepimizin, gelecek kuşaklarda yetişecek vatan evlatları için irfan babası, edep ve siyaset piri idi. Bizi düşünmeye, düşündüğümüz gibi söylemeye alıştırmıştı. Ona insanlık kimliğimiz bile şükran borcu taşıyordu.
