Kırk boğuntu halkasından geçtim,
her birinde seni biraz daha isteyerek. Geldim ve bungun yüzün kırk birinci acım oldu. Tuhaf değil mi insanın gücü sevdiğine yetiyor. Benim biricik ayrıcalığımsın oysa. Sana işgal dersem dünyayı nasıl tanımlarım ben. Damla kendini tamamladı ve gelip sana damladı. Hepsi bu ...
"Ayağa kalktıklarında iki gözyaşıydı kucaklaşan ...
Tam şuramda
Bir kan pıhtısı
Ayrılınca oluyor
Kavuşunca oluyor
Hevesle gidiyorum
İkinci cümlede bir boğuntu
Utanarak kalkıyorum
Ruhumda soğumuş bir zaman
Etimde bir pişmanlık
Şimdisiz öncesiz sonrasınız
Yaşamak desem değil
Ölmek desem değil
Bir Araf
Tam şuramda…
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Tam şuramda
Bir kan pıhtısı
Ayrılınca oluyor
Kavuşunca oluyor
Hevesle gidiyorum
İkinci cümlede bir boğuntu
Utanarak kalkıyorum
Ruhumda soğumuş bir zaman
Etimde bir pişmanlık
Şimdisiz öncesiz sonrasız
Yaşamak desem değil
Ölmek desem değil
Bir Araf
Tam şuramda...
Bir boğuntu duygusu, tam şuramda
Herkesten yapılmış bir karar kadar sıkkın
'Bu muydu' sorusunun cevabından yıkıcı
Can çekişen bir unutuş, bir anımsama pıhtısı
Azadlı bir köle sevincine çeviriyor yüzümü
Kalbim cümlemi ta başa bağlarken
Aklım ölümden özürler buluyor yaşamaya...
Bir boğuntu duygusu, tam şuramda
Herkesten yapılmış bir karar kadar sıkkın
'Bu muydu' sorusunun cevabından yıkıcı
Can çekişen bir unutuş, bir anımsama pıhtısı
Azadlı bir köle sevincine çeviriyor yüzümü
Kalbim cümlemi ta başa bağlarken
Aklım ölümden özürler buluyor yaşamaya...
Sahi, Orta Çağ'da boğuntu hücresi adı verilen o zindan hücresini bilmezsiniz siz. Genellikle insan ömür boyu unutuluyordu orada. Bu hücre, incelikli düşünülmüş boyutlarıyla ötekilerden ayrılıyordu. Bir insanın ayakta duramayacağı kadar alçak, yatamayacağı kadar da dardı. İki büklüm, diyagonal bir biçimde yaşamak gerekiyordu orada, uyku bır düşüş, uyanıklıksa bir çömelme haliydi.
