Rabia Bozkurt
@bozkurtrabiaa
107 okur puanı
Ekim 2018 tarihinde katıldı
Reklam
Yaşamak; bence sadece “acı dolu bir hayat hikâyesi” değil, insanın elinden her şey alındığında geriye ne kaldığını sorgulatan bir roman. Yu Hua bunu öyle sade ve basit bir dille anlatıyor ki okurken
Âşık olduğunuz insan aslında rüyalarınızın erkeği ya da kadınıdır; daha tanışmadan önce onu hayal etmişsinizdir -yoktan değil, zira hiçlikten hiçlik çıkar, ama yaşanmış veya arzulanmış deneyimlerinizden. O kişiyi o denli net bir biçimde ayırt edebilmenizin sebebi onu bir anlamda zaten tanıyor olmanızdır; onu bunca zamandır beklemiş olduğunuz için ezelden beri tanıyormuşsunuz gibi gelir, ama aynı zamanda size gayet yabancıdır. Tanıdık yabancı kişilerdir onlar. Fakat bu basit hikâyede oldukça dikkat çekici bir unsur var: Rüyalarınızı süsleyen bu kişiyle tanışmayı ne kadar istiyor, umut ve hayal ediyor olursanız olun, ona özlemeye ancak onunla tanıştıktan sonra başlarsınız. Bir nesnenin yokluğunu (ya da başka bir şeyin yokluğunu) hissetmek için onun varlığı gerekli gibidir. O gelmeden önce de bir tür hasret duyuyor olabilirsiniz, ama yokluğunun yarattığı hüsranı tüm gücüyle hissetmek için önce onunla tanışmanız gerekir.
Sahte hüsranlarımız dünya üzerinde bilmeyi istediğimiz son şeylerdir. Suni hüsranları gerçek hüsranlara yeğleyebiliriz ya da hüsranla tatmin arasındaki bağlantıyı göz ardı edebilir veya buna karşı çıkabiliriz. Basitçe söylemek gerekirse hüsran, onunla başa çıkma girişimlerimizden biri duyarsızlık olsa da (hüsrana uğradığımızda poz kesip şişiniriz) duyarsız kalamayacağımız bir şeydir. Hüsran diye bir şey olmaması pek tabii ki gerçek ya da sahte tatminler olduğunu ima ediyormuş gibi görünür. Bu da demek oluyor ki hüsran gerçeğinin rahatlatıcı bir tarafı vardır. Hüsran bir gelecek vaadi taşır.
Reklam