Büşra Kibar
@bsrakbar
timeo hominem unius libri
Ben yarım yamalak dinlediğim bir adamı başımdan savmak istedim mi, ona hak veriyormuş gibi yaparım.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
"Sen ateşli bir ruha sahipsin Ubertino, Tanrı sevgisinde olduğu kadar, kötülüğe duyduğun nefrette de. Benim söylemek istediğim şu: Meleklerin coşkusu ile Şeytan'ın coşkusu arasında az fark vardır; çünkü her zaman aşırı isteğin tutuşmasından doğarlar."
“Bir süre sonra seni yaralarınla baş başa bırakırlar. Bu her zaman böyledir. Sana yaptıklarını, daha da önemlisi, henüz neler yapmadıklarını düşünmen için zaman verirler. Başına daha nelerin geleceğini düşünmek, ellerindeki sıcak demir ve bıçak kadar önemli bir silahtır.”
Kitabın son cümlelerinde diyor ki:
"Çoğu zaman sadece kader ve sahip olduklarımız hesaba katılsa da mutluluğumuz aslında kim olduğumuza, bizim bireyselliğimize bağlıdır. Kader düzelebilir ve yetingenlik ondan çok şey talep etmez; fakat ahmak her zaman ahmaktır ve ruhsuz bir hödük sonsuza kadar ruhsuz bir hödük olarak kalır, isterse cennette çevresini huriler sarsın. 'En büyük mutluluk, kişiliktir.'"
Mutluluğu ararken var olan zamanımızı nasıl hoyratça kullandığımızı ve bu süreçte değiştiğimizi, isteklere ulaşma yolunda aslında başlangıç noktasındaki kişi olmadığımızı ve başka birine dönüştüğümüzü ve çoğumuzun o isteklere ulaşamadığını; ulaşabilenlerin sayısının çok az olduğunu farkediyoruz. Biz insan olanlar, baştaki kişi değiliz. Yorucu değişikliklere maruz kalmış ve yıpranmış insan bedenleriyiz. Amaçlarımız zamanla istediğimiz şeyler olmaktan çıkıyordur belki de. Veya kendimiz ve ihtiyaçları o kadar değişir ki sabit bi idea oluşturmak mümkün değildir. Önemli olan her meselede kendini tanımak ve ihtiyaçlarını belirleyebilmek, mutlu bir hayatı kurabilmek ve devamlılığını farkında olarak sağlayabilmek.
Kitabı sevdim. Derinlikli ve bir o kadar anlaşılabilir, saran ve yoran cümleler. Sanırım Schopenhauer tarzı demek doğru olur.
” Bana aşk ,para ,inanç ,şöhret ,adalet yerine gerçeği verin."
Henry David Thoreau
Gerçekliğe Düşler Üzerinden Ulaşmak.
Kitabı anlayabilmek için yazarı, yazarı anlayabilmek için dönemin Sovyetler Birliği devletinin Totaliter rejimini yani Stalin Rejimini tanımak gerekiyor.
Rusya’da 1917 yılında Bolşevik devrimi sonrasında Lenin öldükten sonra iktidara geçen Stalin, devrimin özünden uzaklaşan ve sırf kendi rejimini koruyan bir politika izler. Bu süreç te siyaset ve sanat alanında kendinden farklı düşünen aydınlara çok baskıcı bir politika uygular. Kimisi öldürülür, kimisi “Sibirya Sürgünü” olur, kimisi işkencelerden geçer. Bulgakov bu aydınlardan biraz daha şanslı olanlardandır. Ancak totaliter rejimin ağırlığını psikolojik olarak derin hisseder. Tiyatro ve edebiyat alanında yapmaya çalıştığı sanatsal çalışmalar ya sansüre takılmıştır yada kırpılarak yayınlanabilmektedir.
Kendi ifadelerinde bahsettiği “gençliğimde çok çekingendim hayatımın sonuna kadar da gideremedim” ifadesi naifliğinin ne boyutta olduğunu ama çekingenliğine sebep olan “korku” sunu yenmek içinde hayatı boyunca mücadelesi görülür.
Hayattaki tek savaşı “benliği” ni korumak istemesidir. Korku ikliminde benlik savaşı yüzünden rejimin en tepesindeki adama Stalin’e bile mektup yazar ve “Bir yazar olarak düşünmek ve yazmak istediğini, bu imkanları karşılanmazsa yurt dışına gönderilmesini talep eder.”
Bulgakov’un en büyük korkusu rejim baskısı nedeniyle “gerçeği değiştirme” korkusudur.
Aslında her insanda vardır “benlik” koruma güdüsü. Söylemek ya da yapmak isteyip te yapamadığımız her şey ruhumuza saplı bir diken gibi durur. Aslında insan karakteri de yaşadıkları ile şekillenmiyor mu ?
Kitabı yazmaya başladığında, kafasındaki yerleşik düşünceyi
“Ve gerçek, dünyanın en inatçı şeyleridir.” diye
