“Öyle derin ki gözlerin içmeye eğildim de
Bütün güneşleri pırıl pırıl orada gördüm
Orada bütün ümitsizleri bekleyen ölüm
Öyle derin ki her şeyi unuttum içlerinde”
“Kolayca açar beni en ürkek bir bakışın
Parmaklar gibi kapamış olsam bile kendimi,
Sen hep yaprak yaprak açarsın beni,
Baharın açışı gibi ilk gülünü
Bilmiyorum nedir bu sende olan,
Bu kapatan ve açan; yalnız anlıyor içimde bir şey
Gözlerinin sesini güllerden derin olan
Kimsenin yok, yağmurun bile, böyle küçük elleri”